5 Redenen waarom ik trots ben op mezelf

Ik ben geïnspireerd door KellyCaresse en Geertje om deze post te schrijven. Ik post op instagram regelmatig een ‘lieve’ feed de wereld in. De ondertoon daarbij is vaak dat je jezelf nooit uit het oog mag verliezen en dat je vooral jezelf moet blijven in deze wereld waarin bepaalde mensen vaak willen dat je een bepaald iemand wordt of er een bepaalde manier uitziet. Ik weet zeker dat iedereen wel iets heeft wat haar of hem zo bijzonder en onvervangbaar maakt. Sta daar dus wat vaker bij stil. Ik heb wel meer redenen (kuch), maar deze 5 voeren voor mij de boventoon. Hierbij mijn redenen waarom ik trots ben op ‘mij’. 

1. Mama worden en zijn

Dat ik sowieso kinderen heb mogen krijgen maakt mij meer trots dan wat dan ook. Ik kan me ook geen leven meer voorstellen zonder mijn kinderen. Zo diep gaat het moederschap bij mij. Voordat mijn jongste zich aankondigde kreeg ik van de gynaecoloog hier in Frankfurt nog te horen dat ik op een natuurlijke manier eigenlijk geen kinderen meer zou kunnen krijgen. Ik zou geen reserve eitjes meer in mijn eierstokken hebben (zeer lage AMH waarde). Kinderen krijgen zou alleen nog via icsi of een donor kunnen.  Onze zoon Aiden was gewoon ‘onderweg’ zonder enige vorm van kunstmatige bevruchting. Hij is ons wonderkind. Dat ik deze twee engelen samen met de man van mijn dromen heb, maakt mij nog trotser.

2. Ophelia’s plexus laesie

In een eerdere post schreef ik al over dat onze dochter geboren is met een gebroken sleutelbeen en beschadigde zenuwen die haar armpje aansturen. Dit heet een plexuslaesie. In plaats van dat we een heerlijke kraamperiode hadden en genoten van alles wat kersverse ouders betaamt, vielen we na vier dagen helaas van die roze wolk af! We moesten ineens telefoontjes plegen naar het LUMC om erachter te komen waarom onze dochter haar armpje niet kon bewegen. In het ziekenhuis wisten ze ook niet wat ze had. Vreselijk ziekenhuis! Krijg er nog een heel naar gevoel bij.

Na de hielprik die de verloskundige bij ons thuis gaf, vermoedde zij een plexuslaesie. Ze adviseerde ons om contact op te nemen met het ziekenhuis. Alle vertrouwen was in een keer weg en wilden niks meer met dat ziekenhuis te maken hebben. We hebben zelf actie ondernomen en gebeld met het LUMC om zo snel mogelijk een afspraak te maken. We kozen het LUMC omdat daar de beste neurochirurg werkzaam was. We zijn deze hele grijze periode vol fysiotherapie en een zenuwslopend geduld (hoe toepasselijke woordspeling ook) toch te boven gekomen. Met Ophelia gaat het inmiddels erg goed!

3. Mijn omscholing en diploma’s

Ik was oorspronkelijk eigenlijk fitness -en aerobicinstructrice van beroep. Ik gaf zo’n 10 uur per week les en genoot daar zo van dat ik niets anders meer wilde. Ik volgde de opleiding tot Fitnesstrainer, deed meerdere aerobicopleidingen (o.a. Reebok Step Instructor) en deed de AALO (aerobic master en manager). Ja, ik wilde echt mijn eigen sportschool beginnen met een heel eigen concept. Helaas, in 2001 werd ik door een auto aangereden en brak mijn onderbeen op 3 plaatsen. Mijn been werd ‘bij elkaar’ gehouden met een pen en meerdere operaties. Daar ging mijn carrière…Volgens de orthopeed zou ik niet meer zoveel les kunnen geven als ik toen deed. De kans op slijtage in mijn knie was immers met zo’n pen erin verdriedubbeld en de stand van mijn been is ook anders. Nog steeds.

Ik was zo onzeker geworden over de toekomst dat ik er lichtelijk depressief van werd. Maar Essma zou Essma niet zijn als ze niet snel opstond en doorging met haar leven. In een hoekje zitten en afwachten is nooit iets voor mij geweest. Ik heb altijd geloofd in mogelijkheden en niet in belemmeringen. In datzelfde jaar terwijl ik aan het revalideren was, koos ik de wijze weg en schoolde mezelf om door een nieuwe opleiding te volgen. Ik volgde de Pabo in Rotterdam. Lerares op een basisschool leek me een mooi alternatief. Ik zou niet lang hoeven staan en het hoefde mijn been niet te lang te belasten. En kinderen heb ik ook krijg leuk gevonden! Terugkijkend op die tijd heb ik nooit spijt gehad van de beslissing om zo snel mogelijk een nieuwe opleiding te volgen. Ik heb ongeveer 1,5 jaar na het ongeluk heel voorzichtig weer een eerste steples gevolgd en dat voelde zo vreemd. De coördinatie en balans in het ‘pechbeen’ was ook echt achteruit gegaan. Ik leek wel dronken ?…Inmiddels ben ik weer sterk genoeg om te hardlopen bijvoorbeeld.

4. Mijn ‘weg’ vinden in een vreemde stad

Na de emigratie in 2014 viel ik even in een gat. Mijn man kreeg hier een baan die vele malen beter was dan wat hij destijds in Nederland deed. Ik gunde hem deze kans, maar daarom was het nog wel moeilijk. Ik heb altijd gedacht dat dit voor een bepaalde tijd was. Verhuizen en ineens belanden in een ander land om letterlijk vanaf ‘zero’ weer opnieuw te starten, kostte me veel moeite. Maar zoals je bij punt 3 hebt gelezen, denk ik in mogelijkheden. En mogelijkheden waren er zeker. Ik moest mezelf alleen even ‘afstoffen’ en de deur openen.

Ik ben de jongste uit een gezin van 9 kinderen, maar heb ook altijd een sterke band met mijn ouders gehad. Misschien wel omdat ik de ‘Benjamin’ ben. Ons vertrek hierheen maakte dat daarom allemaal nog moeilijker. Ondanks dat het soms toch best eenzaam is in Frankfurt, heb ik toch een baan weten te vinden, heb ik hier al een cursus fotografie gevolgd. Begreep echt niet wat die vent destijds allemaal aan het vertellen was in het Duits, maar hey, ik was er wel ? ! Gelukkig is fotograferen vooral een ‘doevak’ waarbij je niet veel hoeft te zeggen. Ik heb hier ook vrienden gemaakt waar ik af en toe mee afspreek. Ik blog daarbij, fotografeer en sport. Dit alles probeer ik te combineren met het pittige moederschap.

5. Ik kan best goed inparkeren

Past totaal niet in het rijtje, maar goed. Ik weet gek genoeg altijd recht mijn auto ergens tussen te krijgen. Als ik bij het aanrijden al een plekje zie, voel ik lichtelijke paniek opkomen. Eenmaal bezig denk ik dan ‘goh, niet verkeerd voor iemand die zelfs verdwaald met GPS’  😆 .

 

Dit waren mijn ‘5’. Waar ben jij trots op? Ik ben erg benieuwd en vind het erg leuk om terug te lezen! Laat je reactie achter in de comments.

 

 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

error: Content is protected !!
%d bloggers liken dit: