5 tips om risico verstikken in eten bij kinderen laag te houden

5 tips om risico verstikken in eten bij kinderen laag te houden

Ik weet het nog zo goed. Mijn nichtje van 3 knabbelde bij onze ouders thuis op een stukje komkommer totdat ze braak neigende bewegingen maakte en ze alles deed behalve smullen van dat stukje groente. Ik vond het er destijds zo eng uitzien dat ik er van verstijfde en niet wist wat ik moest doen. Mijn broer (haar vader) zag het gebeuren en zonder aarzelen sloeg hij een paar keer flink tussen haar schouderbladen. Floep, de komkommer kwam eruit en van de schrik daarna ook de tranen. Gelukkig maar, want het had ook heel anders kunnen lopen.

Tips om verstikkingsrisico laag te houden

De nachtmerrie van elke ouder zou je kunnen stellen. Want die beelden dat een klein hulpeloos kind aan het stikken is in dingen die zo onschuldig lijken, wordt bij mij altijd helaas meteen ‘gefiled’ in het langetermijngeheugen. Ik zeg helaas omdat dit bij mij soms zorgt voor overbescherming en ik dingen dan niet (meer) goed uit handen kan geven door een trauma. Aan de andere kant ben ik blij met zo’n map in mijn hoofd omdat ik sinds het incident met mijn nichtje bijvoorbeeld altijd extreem voorzichtig ben met het aanbieden aan komkommers (od andere harde dingen) aan jonge kinderen.

Tip 1: Blijf erbij tijdens het eten

Aiden kan soms snel verveelt raken van alleen zitten en eten. Het liefst rent hij nog wat rond of eet en speelt hij tegelijk. Volkomen normaal want een kind heeft nu eenmaal een natuurlijke drang om te bewegen. Dat ze dat het beste niet kunnen doen als ze aan het eten/kauwen zijn, begrijpen ze nog niet. Ook als je erbij zit (armlengte afstand) en je kind zit rustig aan tafel kan er van alles gebeuren. Een mogelijk risico is dan niet de beweeglijkheid van je kleine ontdekker, maar het voedsel zelf. In de volgende tip lees je welk soort voedsel vooral niet onderschat moet worden.

Tip 2: Blijf altijd alert met het soort te geven voedsel

Welke textuur heeft het? Is het taai? Moeilijk weg te kauwen? Denk aan kauwgum, noten, rondvormige dingen (bepaalde kaasjes), harde of plakkerige voedingsmiddelen. Dit kan al een risico vormen zonder dat je kind ook maar een kik geeft aan tafel. Kinderen tot en met 4-5 jaar hebben nog niet een volledige mondmotoriek ontwikkeld en is het slikreflex nog in ontwikkeling. Zoals je wellicht ook in diverse nieuwsberichten hebt kunnen lezen, is het daarom ook niet verwonderlijk dat de meeste ongelukken binnen de leeftijd van 5 jaar gebeuren. Denk bijvoorbeeld aan de gevallen van de verstikking met de Babybel kaasjes. Echt, ik word er naar van als ik zoiets lees. Het ergste van alles is dus dat het zowel jou als mij kan overkomen.

De standaard blokjes kaas in de winkel snijd ik nogmaals doormidden

Snijd voedsel als cherrytomaatjes, druiven, blauwe bessen en komkommers in kleine stukjes voordat je ze geeft. Over blauwe bessen gesproken; laatst zag ik een doosje in de supermarkt waarbij die bessen het formaat van druiven hadden! Weet niet welke groeikuur die gehad hebben, maar zag er heel vreemd uit.

En vergis je ook niet in worstjes. Het omhulsel is taai en kan voor problemen zorgen. Die partyworstjes die zo schattig in het knuistje van je kind lijken te passen, is dus echt not done in mijn visie. Ik heb hier zelf een nare ervaring mee gehad bij het geven aan Aiden. Hij nam er namelijk een te grote hap van en kon het niet goed wegkauwen. Tegenwoordig snijd ik het worstje over de lengte doormidden en daarna in stukjes van ongeveer 1 cm. Hij kan dan zelf prikken met zijn vorkje.

Tip 3: Zelf het voorbeeld geven

We staan er zelf niet vaak bij stil, maar onze kinderen nemen werkelijk alles over van ons. Want hoe vaak betrap ik mezelf erop dat ik staand even iets aan het wegwerken ben in de keuken? In mijn beleving is dit onschuldig en buiten het zicht van Aiden maar voor ik er erg in heb, hoor ik ‘ook’ achter me. Dan staat hij daar en bedoelt hij dat hij ook wil. 😅 Ik moet mezelf er dus echt vaker aan herinneren even te gaan zitten als ik iets eet of drink.

Tip 4: Afstemmen met andere verzorgers

Aiden gaat naar de kinderopvang en daar eet hij ook allemaal verschillende dingen. Ik ben er dan alleen niet bij. Brood, pasta en andere warme gerechten, komkommers, paprikastukjes, soep, koekjes en verschillende fruitsoorten. Als ik bij het wegbrengen van Aiden dan vluchtig een blik werp op de ontbijtkar die ‘s morgens al in de gang staat, kan ik de zorgen die ik dan heb bij het zien van de komkommers niet onderdrukken. Ik snijd ze namelijk altijd in kleine stukjes voor Aiden zodat hij ze makkelijk weg kan kauwen. De opvang hanteert weer wat anders, namelijk in reepjes. En ik trek hun manier niet in twijfel of wil ook niet suggereren dat mijn manier de enige is die werkt. Wel voor ons op dit moment.

Aiden neemt soms gewoon te grote happen waardoor ik vaak te grote stukken uit zijn mond moet vissen. Hij moet daar uiteraard nog meer in oefenen, maar ik blijf hopen dat de leidsters met 12 jonge kinderen tijdens het eten altijd alert blijven. Ik heb mijn zorgen uitgesproken over de komkommers en of ze die misschien voor Aiden in kleinere stukjes kunnen aanbieden. Gelukkig was hier begrip voor. Niet alleen op de kinderopvang kan je hier afspraken over maken, maar ook bij opa’s en oma’s of een andere oppas. Zorg dat jullie van elkaar weten wat jullie kunnen verachten. Eten is een heel vanzelfsprekend iets maar nog niet voor jonge kinderen.

ontbijtkar kinderopvang

Tip 5: extra voorzichtig met pitten in fruit

Aiden heeft sindskort de lekkere smaak van mandarijnen ontdekt en smult daar tegenwoordig dus heerlijk van. Ben hier zo blij mee, want het eten van fruit was ook wel eens anders geweest zeg maar. Naarmate hij ouder wordt, experimenteert hij uit zichzelf met smaken en daar ben ik als mama natuurlijk meer dan blij mee! Wel gebeurt het wel eens dat er een pit zit in de mandarijnpartjes en dat hebben we niet altijd door. Soms kan je de pit zien zitten door het partje tegen het licht aan te houden. In dat geval pulk ik die er eerst uit voordat ik de mandarijnpartjes aan Aiden geef. Door de partjes allemaal bij voorhand door midden te snijden sla je al twee vliegen in een klap; én het zijn fijnere hapklare stukjes én je bent verzekerd van een pitloos partje.

Zonder mijn nichtje Yasmin is deze blog misschien niet tot stand gekomen. Het maakte dus grotere indruk op me dan ik dacht want toen ik ineens kinderen kreeg, popje die herinnering ineens weer op. Tijdens Ophelia’s eerste boterham was ie er al en nu ik datzelfde pad met Aiden doorloop, zorgt het er bij mij alleen maar voor dat ik alert blijf. Jij hopelijk ook.

Liefs, Essma

Uitgelichte afbeelding: Patrick Fore on Unsplash

2 Comments, RSS

  1. Sylvia - alovelyadventure 10 January 2019 @ 07:07

    Ik vind dat dus ook heel eng he.. ik snij echt alles doormidden voor Zoë haha.. beter zo dan anders toch! mijn ouders gaven mij ook nog de tip om peertjes met schil te geven ipv geschilt. Geschilde peren zijn heel glad en schieten dus zo in de keel. (Zij hadden vroeger ook zoiets meegemaakt)

    • Essma 11 January 2019 @ 15:14

      En gelijk heb je! Van die peren wist ik niet eigenlijk. Klinkt ook heel logisch. Aiden wil ze alleen niet met schil 😑.

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*