Een anekdote over de klompen slijpende Marokkaan

Een anekdote over de klompen slijpende Marokkaan

Lang geleden, begin jaren negentig werkte mijn oom in een klompen-slijpfabriek ergens in Gelderland. Ja, dit is écht gebeurd. 😄 Toen hij een keer bij ons op bezoek kwam, nam hij dit paar (foto) voor ons mee. Mijn oudste zus kreeg ze in het wit, met roze en blauw beschilderde bloemetjes erop. Hoe deze klompen vandaag de dag nog steeds een rol spelen in ons leven, lees je in deze blog.

Waarom in de klompen?

Tja, waarom niet? Vroeger had men vooral de ‘niet lullen maar poetsen mentaliteit’. Zo ook mijn oom. Waar werk was te krijgen, daar ging men heen om te werken. Een carrière in de klompenmakerij werd niet geambieerd. Want waarom Nederlandsers in houten schoenen liepen, begreep hij destijds ook niet. 🤷🏻‍♀️Hij werkte er dus gewoon om geld te verdienen, vond het werk erg leuk en had fijne collega’s. Stuk voor stuk goede redenen dus.

Verhuizingen

Deze klompen zijn sinds we ze kregen echt heel wat keren meeverhuisd. Iedere keer denken we ze weg te moeten doen, maar nee. Ze blijven. Voor altijd blijkbaar. Ze hebben om precies te zijn vijf verhuizingen meegemaakt en zijn onafscheidelijk van elkaar. Mijn vader heeft ze ooit met een tyrap vastgemaakt en zo gebeurde het dat ze besloten mee te gaan daar waar wij ook gingen. Aan diverse schuurtjes hebben ze gehangen en op verschillende tuintafels een plekje gekregen. Vandaag de dag hangen ze in de tuin bij ons in Frankfurt. Iedere blik op deze klompen brengt bij mij zulke fijne herinneringen naar boven. Ten eerste mijn thuisland, Nederland en ten tweede mijn familie en alles wat we met elkaar hebben meegemaakt.

Associaties

Deze klompen associeer ik dus met thuis, maar ook waar Nederland in mijn ogen voor staat. Klompen, tulpen, molens, vrijheid, democratie, tolerantie, bloemenvelden, Koningsdag, kaas, Keukenhof, Sinterklaasfeest, warme stroopwafels en koekkruimels van de markt. Dat kleine landje met zo’n grote impact. En last but not least: ‘de doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg mentaliteit’. Dit alles zie ik terug in deze houten, onbegrijpelijke schoenen. Onbegrijpelijk als in ‘hoe kan dit lekker lopen?’

En ook al is het niet altijd gezellig in de straten van Nederland, ik blijf liever vasthouden en geloven aan hoe het was. Want de échte Hollander wordt wereldwijd (als expatmama kan ik dat weten😉) als een gezellig mens gezien. Dit stralen klompen ook uit voor mij; gezelligheid. En een geheel terechte naam voor deze bijzondere dingen, want gezellig is amper te vertalen naar een andere taal.

Wat een paar houten schoenen al niet kunnen doen, hè? Uiteraard voel ik me thuis daar waar mijn gezin is, maar ik moet bekennen dat deze klompen toch ook een klein beetje bijdragen aan een gezellig ‘home away from home’. 

Heb jij thuis ook iets wat je al heel lang hebt en waar je speciale waarde aan hecht? Ik ben benieuwd naar wat dat is! 

Liefs, Essma

2 Comments, RSS

  1. Nisa 27 February 2019 @ 00:33

    Wat bijzonder hoe je zoiets simpels als een paar klompen kunt omzetten naar dit gevoel. Geeft stof tot nadenken over de kleinere dingen en het grotere geluk dat ze kunnen brengen. Tof ook dat ze na zoveel verhuizingen nog steeds een plekje hebben!

    • Essma 27 February 2019 @ 09:21

      Hallo Nisa,
      Dank je wel voor je reactie 😉. Het is een gevoel wat ik krijg bij het zien van de klompen inderdaad. En klopt, het zit ‘em soms in hele kleine dingen. 😊Mooi dat jij dit ook ‘voelde’.

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*