Expatleven | Waarom valse hoop verspilde tijd is

Waarom inburgeren in Frankfurt best lastig is

Ik wil graag terug naar Nederland! Nog één keer verhuizen en dat is dan terug naar Nederland! Even alvast kijken naar huizen in Nederland, want misschien zit er wel iets tussen. Dit en meer van zulk soort uitlatingen en spinsels zijn bij mij meerdere keren door mijn hoofd geschoten. Nee, het mag duidelijk zijn dat ik niet goed ben in ‘schepen verbranden’. In deze post lees je hoe ik er nu over denk.

Vluchten, dromen en wensen

Ik weet nog goed in het begin dat we hier net kwamen wonen, vooral ik elke mogelijkheid aangreep om weer naar Nederland te kunnen. Mijn man hoefde maar een vrije dag te hebben en maakte ik gelijk plannen dat we dan een lang weekend naar ‘huis’ konden gaan. Want thuis was voor mij toen nog Nederland, ondanks dat ik in Frankfurt woonde. In het begin leek ik het ook nodig te hebben om thuis weer even familie en vrienden op te zoeken zodat het gemis hier weer beter te handelen was/is.

Het verlangen om op een dag weer terug te keren naar Nederland blijft altijd wel aanwezig, maar tot die tijd wonen we hier en moet ik er het beste van maken. Eerlijk is eerlijk, ik praat hier in het bijzonder vanuit de ‘ik boodschap’, omdat de wens voor mij het grootst is. Mijn man vindt het hier namelijk best. Sterker nog, hij doet zijn werk met passie en zegt regelmatig dat hij heel dankbaar is dat hij zulk werk ‘mag’ doen. Ophelia heeft inmiddels het grootste deel van haar leven hier doorgemaakt en onze Aiden is hier geboren en is Nederland voor hem het buitenland. Tuurlijk willen we allemaal van tijd tot tijd naar familie en dan proberen we dat ook zo in te plannen dat er steeds momenten zijn om naar uit te kijken.

Lichtpuntjes creëren

Iedereen heeft in dit leven iets nodig om naar uit te kijken is mijn mening. Als ik dat al heel sterk heb, dan is dat bij een kind nog meer het geval. Met lichtpuntjes creëren bedoel ik dan ook dat we steeds iets moeten plannen zodat zowel de familie als wij van elkaar weten wanneer we weer komen. Uitkijken naar elkaar geeft een fijn gevoel en maakt het afscheid minder erg en het feit dat we hier wonen beter te accepteren. Want het is wat hoor dat afscheid!

Ondanks dat de afstand naar elkaar aan te rijden is, hebben er heel wat tranen gevloeid als we elkaar gedag moesten zeggen. Ik kan je zeggen dat ik altijd nog een knoop in mijn maag krijg als de vertrekdag naar Frankfurt nadert. Mijn ouders hebben er nog de meeste moeite mee en dat zal altijd wel zo blijven. Dat heeft voor een groot deel natuurlijk met hun kleinkinderen die ze niet vaak kunnen zien te maken. Gelukkig helpt het als ze weten wanneer we weer in het land zijn! Had ik al een keer gezegd dat ik een familiemens ben? ?

Fris gewaagd is half gewonnen!

Acceptatie

Constant malen in je hoofd over dat je terug wil naar huis heeft me eerlijk gezegd niet ver gebracht. Alleen een ander huis, maar dat huis staat gewoon hier in Frankfurt. Drie wijken verderop. Het heeft voor mij geen zin om te blijven wensen en bepaalde termijnen af te dwingen om naar huis te gaan. In de loop van de tijd ga je je nieuwe woonplek steeds meer leren accepteren. De ‘vreemde’ buren worden steeds meer fijne kennissen en die 6 verschillende containers die ze hier gebruiken om te recyclen, krijgen steeds minder de schuld van mijn heimwee.? We weten namelijk niet wat er op ons pad komt of wanneer dat zal zijn. Het is verspilde energie om de tijd die nu tikt (en helaas niet gepauzeerd kan worden) weg te gooien door valse hoop na te jagen. In het moment zijn en dat moment ook willen. Life happens now!

Ook ben ik er achter dat ik daardoor meer gespannen ben dan anders en daarvoor steeds naar fysiotherapeuten moet. Die balast verplaatst zich alleen maar in mijn lijf waardoor het een terugkerend iets wordt. Normaal gesproken mankeer ik namelijk vrij weinig en ben ik altijd wel gezond geweest. Daar wil ik weer heen! Ik wil met een fijn gevoel terug kunnen kijken op de tijd hier en het voor de kinderen en voor mij en mijn man de moeite waard maken. Die koers wordt het! We zien wel wanneer de tijd vindt dat we weer naar huis kunnen. Voor nu is het fris gewaagd is altijd nog half gewonnen!

En dan heb ik nu bedacht dat het inderdaad tijd is om weer een keer naar Nederland te gaan. Ik weet zeker dat mijn moeders hart een sprongetje van blijdschap maakt. Alleen daarom al ga ik haar zo ook maar even bellen om dat door te geven! ?

Hoe ga jij om met afstand en familie? Is het afscheid bij jou ook altijd zo lastig en heb je je ‘situatie’ geaccepteerd zoals die is? Ik lees graag jouw ervaringen in de comments! 

Liefs, Essma

 

Uitgelichte afbeelding: iStockphoto/Getty Images

 

4 Comments, RSS

  1. Joycke 7 februari 2018 @ 20:03

    Ik woon in zuid Spanje. Gelukkig wonen mijn ouders ook hier en kunnen ze mij goed helpen met de kindjes. Maar de rest van mijn famillie woont in nederland en ik mis ze soms heeeeel erg! Ik woon nu al 13 jaar en dat afscheid nemen blijft vervelend. Ik denk dat ik daar niet aan kan wenen. En die gedachtes om terug te gaan verhuizen spooken die ene keer meer rond in mijn hoofd dan de andere keer.
    Had ik het geld maar om elke maand te kunnen vliegen!! Dan zouden die spook gedachtens verdwijnen om terug te willen.

    • little-origin 8 februari 2018 @ 19:30

      Hi Joycke! Ik begrijp het gemis volkomen! Ondanks dat wij de afstand zouden kunnen rijden, doen we dat nu ook niet zomaar even. Toen alleen Ophelia er was, wilde ik dat nog wel eens doen. Alleen met haar naar NL rijden zonder mijn man. We bleven dan een lang weekend en soms eens week. Nu ze verplichtingen heeft op school, gaat dat niet zo makkelijk meer. Die gedachten van wel of niet terug gaan ook door mijn hoofd, maar heb nu besloten op de korte termijn daar geen energie meer aan te verspillen. De tijd die ik hier heb optimaal benutten is denk ik een ‘betere insteek’. Ik zou wel een weekje met jullie willen ruilen! ?Al is het alleen voor het weer ? Embrace the moments!

  2. Maaike 7 februari 2018 @ 09:37

    Mijn familie woon op zo’n twee uur afstand van mij vandaan. De familie van mijn man woont hier wel op een paar minuten afstand. Nu weet ik dat de afstand van Frankfurt naar Nederland nog wel wat verder is. Maar voor mijn gevoel kan ik wel een klein beetje mee praten over hoe het is als je zo’n afstand er tussen hebt. Ik vind het jammer dat ik nooit bij mijn ouders even een half uurtje op de koffie kan. Of als ik een tuinklus heb, kan ik niet even mijn vader bellen of hij even kan helpen. Daarnaast vind ik het ook jammer dat ik hier geen ‘geschiedenis ‘ heb. Ik kan niet tegen de kinderen zeggen, kijk hier heeft mama op school gezeten en ik kom ook nooit een oude bekende tegen. Allemaal dingen die ik oprecht jammer vind. Tegelijkertijd probeer ik mij wel te focussen op het positieve. Als wij bij mijn ouders zijn is het contact wel intensiever en persoonlijker. Het gaat niet over Bla Bla Bla. En daarnaast vinden mijn kinderen het geweldig om daar te logeren. En afstand is relatief. Wat is ver? Het kan altijd nog verder. Al is dat natuurlijk voor mij makkelijker gezegd.

    • little-origin 8 februari 2018 @ 19:26

      Je hebt ook gelijk hoor Maaike met ‘afstand is relatief’. Het is immers zo ver als dat we willen dat het is. Gelukkig hebben we genoeg mogelijkheden om contact te houden en hebben wij geluk dat de afstand aan te rijden is. ?

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

error: Content is protected !!
%d bloggers liken dit: