Hoe het wenproces op de opvang verliep

Hoe het wenproces op de opvang verliep

Er zijn inmiddels vier weken om en dat betekent dat Aiden inmiddels ook al 4 weken naar de opvang hier in Frankfurt gaat. Het wordt hier kindergarten genoemd. Misschien heb je elders al op de blog kunnen lezen hoe het wennen volgend het Berliner Model gaat? Omdat we het nu echt zelf meegemaakt hebben, kan ik ook een betere beschrijving geven van de start tot en met nu. In deze post lees je onze persoonlijke ervaringen ermee en wat ik ervan vind. Enjoy!

Week 1: aftasten met mama in de buurt

We werden maandag 19 februari voor het eerst verwacht bij de opvang. Ik pakte een tas in met de gevraagde spullen en reed naar de opvang. Daar aangekomen ging Aiden meteen op onderzoek uit en wilde van alles wat er te zien was de werking ervan weten. We waren al op de hoogte van het feit dat de groep waarin Aiden zit een nieuwe zou zijn, dus hij zou enkel alleen nog met een ander kind starten. De twee jongens mochten zogezegd de groep ‘inwijden’. Dit heeft absolute voordelen, maar ook zo z’n nadelen en daar kom ik zo op terug. De voordelen van samen starten met een ander kind:

– de leidsters hebben 100% aandacht voor je kind
– het andere kindje en Aiden worden ‘beste maatjes’ omdat ze elkaar in alle rust leren kennen
– de moeder van het andere kind (hierna ‘S.’ te noemen) en ik konden elkaar ook goed leren kennen terwijl onze kinderen de ruimte verkenden. Wij konden praten en onze harten luchten op de daarvoor bestemde ‘eingewöhnungssofa’. Dit is een simpele bank die in de ruimte staat en gebruikt wordt om met de kinderen boekjes te lezen, knuffelen, troosten, gewoon op schoot nemen etc.
– kinderen krijgen goed te kans om te wennen aan de leidsters
– omdat er geen andere kinderen zijn, hoeft er nog niet gedeeld te worden met speelgoed.

Deze luxe heeft niet iedereen en dat besef ik me ook al te goed. Ik weet niet hoe het geweest zou zijn, als Aiden in bestaande groep begonnen was maar die ‘what if’ laat ik maar even varen…


Little Origin Photo Diary #46

Aiden was vrolijk, klom en was erg geïnteresseerd -hoe kon het ook anders- in alles wat geen speelgoed was. Het enige wat wel zijn aandacht had was het dokterskoffertje die hij herhaaldelijk open en dicht deed en kwam dit ook steeds aan me laten zien. Ik moest Aiden volgens de leidsters eigelijk zoveel mogelijk zijn gang laten gaan zodat hij kon exploreren. Ik kon dit prima. bedoel was niet geneigd om steeds naar hem toe te gaan. De andere moeder had daar iets meer moeite mee, omdat het haar eerste kind is. Ze wist minder goed wat ze kon verwachten. Ik had zoiets immers al met Ophelia mee mogen maken. De eerste week was dus vooral aftasten, mij steeds opzoeken, een knuffel halen en weer verder op ontdekking gaan.

week 2: uit de ruimte, wel in het gebouw

De week van maandag 26 februari zou wederom weer een eenweek worden, ondanks dat we Aiden maar voor 3 dagen in de week hebben ingeschreven voor de opvang. Volgens het model is het beter om aaneengesloten dagen te komen met zo min mogelijk ‘pauzes’ ertussen zodat het wennen beter gaat. Zit wat in, maar Aiden is een ander kind dan Ophelia. Hij is sowieso veel meer een mama’s kindje en zit meer aan me vast in de zin dat hij veel (lichaams)contact nodig heeft. Dat geeft hem bevestiging, veiligheid en vertrouwen. Dat merken we ook thuis. Naast dat Aiden prima tegen een stootje kan, heeft hij aan de andere kant echt een heel gevoelig karakter. Toen dan halverwege de week voorgesteld werd om uit de ruimte te gaan, voelde ik al paniek in me opkomen. Aiden heeft dit direct in de gaten en zette het op een krijsen.

Wat een verdriet!

Vijf minuten ervoor was hij nog leuk en zorgeloos aan het klimmen en toen ik door de deur ging rende hij letterlijk huilend op me af. M’n hart brak echt! Ik ging naar de teamkamer van de leidsters en mocht daar 30 minuten even wachten. Er ging een andere leidster mee om me ‘mentaal’ bij te staan. Heel lief en attent hoor allemaal, maar als je je kind zo hoort huilen kan er wel een heel leger mee aan pedagogen maar dat neemt niet je onzekerheid en verdriet weg. Wel wist ik dat ik moest volhouden en doorzetten, want anders zou dit alles een groot fiasco zijn! Het huilen ging gelukkig steeds minder aan een stuk door maar met vlagen. Dan was hij weer even stil en dan werd hij weer getriggerd. De enige troost voor mij was dat de leidster steeds verslag kwam uitbrengen en vertelde dat hij zich wel liet troosten door de leidsters. Weliswaar met een enorme spierspanning, maar zo nu en dan ‘ontdooide’ hij wel. Gelukkig was er water in de teamkamer…De rest van de week herhaalden we het weggaan en het huilen nam steeds meer af.

week 3: Aiden achterlaten, ik uit het gebouw

Dit was voor mij echt de week van onzekerheid en voor Aiden een week vol tranen. Vragen als ‘heb ik die tijd echt nodig?’, ‘Moet het ten koste van dit gaan?’ en ‘Kan ik niet wat langer wachten met de opvang?’ passeerden één voor één de revue. Ik wist namelijk dat ik hem moest afgeven en gelijk weg moest gaan. Echt, ik weet niet precies hoe het besef van die kleintjes precies werkt, maar ik heb ook weer het nodige geleerd door zijn gedrag. Ik nam namelijk elke dag dezelfde route naar de opvang en op een gegeven moment herkende hij gewoon waar hij heen zou gaan. Iedere keer voor we rechtsaf gingen bij een specifiek stoplicht, begon hij alweer te huilen. De opvang naderde en hij wist het gewoon. Jong kind geen oriëntatiegevoel? Amehoela!

De moed zakte me in de schoenen en bij het zien van die dikke tranen over zijn wangen al vóór we überhaupt binnen waren, zorgde dat ik echt maling had aan hoe de auto geparkeerd stond. Jeetje mens, hoe kan deze methode nu ‘op het tempo’ van het kind zijn  vroeg ik me af terwijl ik hem uit de auto haalde. Zo ‘zachtaardig’ was deze aanpak toch eigenlijk niet, besloot ik ineens. Of hebben we nog wat meer tijd nodig? Zijn er andere opties? De geschilderde pinguïn op de muur bij de ingang interesseerde hem trouwens ook niets meer. Net als vorige week, moest ik me ook herpakken en lachend als een boerin met kiespijn (want dat leerde ik nog uit het boekje van toen we Ophelia leerden slapen) gedag zeggen en vooral een vriendelijk gezicht tonen.

Ik overwoog nog om hem dixap mee te geven, maar daarmee gooide ik direct mijn principes van een gezonde leefstijl voor hem overboord

Niet huilen mama, NIET HUI-LEN! Ok, stalen zenuwen wonnen het…vraag me niet hoe maar kan ook goed zijn doordat ik half gaar/verdoofd ben van de mentale vermoeidheid die ook bij mij ontstaan was door die achtbaan van emoties. Het hielp in ieder geval dat de leidster mij steeds telefonisch op de hoogte bracht van hoe het met hem ging en dat ze er vertrouwen in heeft dat het goed komt en dat hij het steeds beter doet. Eten en drinken deed Aiden helaas niet….op een paar reepjes paprika na. Dat niet willen drinken vond ik wel een dingetje. Ik overwoog nog om hem dixap mee te geven, maar daarmee gooide ik direct mijn principes van een gezonde leefstijl voor hem overboord. Hij vond water prima, dus dat wilde ik zo houden. Geen dixap dus. Misschien een nieuwe waterbeker voor hem halen? Ja mama’s, je gaat ineens heel makkelijk geld uitgeven met dit soort situaties ?.

H maakte het voor de jongens helemaal gezellig

week 4: begint hij het te begrijpen?

Deze week was ik wat meer ontspannen ondanks dat dit wennen verre van ontspannend was, moet ik heel eerlijk zeggen. Aiden begon zijn eerste echte dag op woensdag mee te draaien. Tenminste, dat spraken we die ochtend van het brengen af. Totdat ik een telefoontje kreeg dat het misschien toch voor Aidens welzijn beter is om hem al op te halen. S en H (een ander meisje wat kwam wennen) waren al naar huis en zat hij daar dus maar alleen. Niks willen eten, drinken en niet slapen. Ja, dat klonk logisch. S was tot nu toe een goede afleiding namelijk en H maakte het voor de jongens helemaal gezellig (durf ik bijna te zeggen). Aiden zocht meer en meer contact met de kinderen en vond hun wel leuk. Vooral de speen van H ?.

Afgelopen vrijdag kreeg ik in de overdracht te horen dat het steeds beter ging met Aiden. Wat was ik opgelucht zeg! Bij het ophalen deed ik heel voorzichtig de deur open om te kijken wat hij aan het doen was. Hij zat op een van die schattige stoeltjes heel lief een stukje peer te eten. Die te schattige knuistjes van hem met die kuiltjes erin doen me altijd smelten!? Hij dronk zijn hele fles (melk/pap geef ik mee) leeg en wilde na zijn slaapje van 45 minuten een stukje peer proberen. Wauw! Trots op mijn kleine schat!

Het schrijven van deze post heeft me hier en daar op bepaalde momenten emotioneel een beetje uit balans gehaald, maar hopelijk is de rode draad leesbaar gebleven. Het zegt niet hoe het wel of niet moet, maar geeft puur weer van hoe ik alles beleefde met de Berliner wenmethode. Ondanks het verdriet van Aiden en het moeilijk wennen ben ik nog steeds van mening dat het hem lukt en hij er uiteindelijk vrolijk heen zal gaan! Hopelijk ook jouw kind!

Liefs, Essma

5 Comments, RSS

  1. Rachelle 19 March 2018 @ 15:50

    Ooh lieve schat, ik kan me je tranen zo goed voorstellen. Ik heb het ook telkens weer hoor, hartverscheurend. Er lijkt gewoon geen enkel moment ‘goed’ te zijn om ze zoiets te laten wennen…

    Maar ik ben wel super trots op jou dat je het gewoon doorzet!

    • little-origin 19 March 2018 @ 18:23

      Lieve woorden! ❤️ Dank je wel! Ik had het me bij Aiden altijd een beetje anders voorgesteld omdat hij zo gevoelig lijkt te zijn, maar extra veel knuffelen en kusjes geven geeft hem weer een geborgen gevoel ?

  2. Oum_ri 19 March 2018 @ 10:36

    Ooh zo herkenbaar dit! Mijn zoontje is aan het wennen sinds januari, mede dankzij een paar keer ziek zijn (zo leuk weerstand opbouwen…) duurde het wat langer. Ook hij krijsde zodra ik wegging en heeft zelfs het kinderhekje drie keer weten open te krijgen waarna hij naar me toe rende op de gang. Je moederhart breekt echt. Nu huilt hij alleen als ik wegga, maar eet iig wel nu en speelt vrolijk als ik weg ben. Khair in sha Allah alhoewel het echt een moeilijk traject is voor zowel mama als kind

    • little-origin 19 March 2018 @ 17:17

      Ja het is zeker een traject en dat beschrijf je goed! Wijsheid komt met de tijd zeggen ze, maar die kleintjes zijn zo hulpeloos en weten niet wat er in hun hoofd speelt. Dat maakt het voor mama’s en papa’s des te moeilijker. Dank je wel?

      • Oum_ri 21 March 2018 @ 22:16

        Jaa ik voel zo met je mee. Mijn zoontje is ook vrij gevoelig en echt een mama’s kindje. “Het is een fase” is nu het enige wat ons troost biedt denk ik Haha

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*