Interview met Karin | “What doesn’t kill me makes me stronger”

Zoals je misschien van mij wel weet is dat ik zelf een transformatie heb ondergaan waarbij ik mezelf weer zo goed als heb ‘teruggevonden’. Ik dacht dat de problemen die zich voordeden míj specifiek moesten hebben, maar leerde dat dat niet zo was. Ik kon de problemen niet accepteren, dus vocht ik tegen ze. Daardoor vloeide mijn energie naar dingen (want dat zijn problemen) die het eigenlijk niet waard waren. De wereld om me heen ‘matchte’ niet met mijn blueprint en daarom vocht ik om het wel te laten passen. Verloren tijd én energie want ik kan de wereld om me heen niet manipuleren. Wat ik wel kon? Het accepteren zodat het lijden kon stoppen. Want door niet te accepteren ga je een eeuwige strijd aan met jezelf waar je alleen maar slechter van wordt. Het levert niets op. Hoe dat verder liep kan je teruglezen in mijn blog over wat transformatie met mij deed. Niet alleen interesseerde ik mij steeds meer voor onderwerpen als transformatie, coaching en zelfhulp maar stuitte mijn aandacht ook op Karin die ik op Instagram vond. 

Wie is Karin?

Karin is een ervaringsdeskundige binnen de GGZ en haar missie is om vrouwen met een GGZ diagnose te helpen herstellen op hun eigen niveau. Daarnaast helpt ze hen de regie over het dagelijkse leven (weer terug) te krijgen. Ook is ze NLP practioner wat -als je het mij vraagt- de kwaliteit van haar kennis en kunde nog meer onderstreept. Op Bureau Doldwazeleven kan je meer te weten komen over deze powervrouw. Haar visie sluit aan bij hoe ik zelf denk over verandering en jezelf gelukkig maken.

Geluk zit in je

Niemand kan jou gelukkig maken, alleen jij. Ieder heeft alles in zich om een gelukkig en fijn leven te kunnen hebben. Echter, ligt hier misschien wel de belangrijkste keuze uit je leven. Want wíl jij gelukkig zijn? En kan je dat? Écht gelukkig zijn met ongeacht wat je hebt, waar je gaat of wat je krijgt is makkelijker gezegd dan gedaan. Daarom vergt het een diepe intrinsieke motivatie en drive om erachter te komen wie jij nu eigenlijk bent en wat jouw missie is. Ik besef dat een zoektocht/zelfreflectie als dit confronterend kan zijn voor je. Ik heb immers hetzelfde meegemaakt.

Vandaar dat ik de vraag of je echt wilt, ook onderstreep. Kan je het aan om ook andere ontdekkingen over jezelf die je gegarandeerd gaat tegenkomen, op te heffen? De opgeslagen stuff moet eerst uit je systeem gehaald worden zodat er geen blokkades meer in je zijn en liefde overal kan stromen waar dat nodig is. Iedereen kan een gelukkig en ‘piekervrij’ leven hebben. Als je maar wilt.

Jezelf gelukkig maken zonder materie, geld en een bepaalde status? Dat kan zeker. Omdat geluk namelijk binnen in je zit, heb je deze outside things niet nodig. Makkelijk is het niet maar wel van essentieel belang als je het mij en Karin vraagt. En stel jezelf de vraag; waarom zou ik niet gelukkig willen zijn? Duurt dit leven niet te kort voor onnodig gepieker, geklaag en negatieve denkpatronen? Karin zet op een prettige manier uiteen hoe je (na het krijgen van een GGZ diagnose) weer gelukkig kunt worden, zijn en blijven. Zeker het volgen waard dus. Niet alleen voor een GGZ doelgroep, maar voor iedereen die oren heeft naar positiviteit. 🌈😊 En de titel van deze post is tevens de tekst van één van haar tattoos wat dit interview nog meer bijzonder maakt.

Terug naar de kern of jezelf opnieuw uitvinden?

Zoals gezegd kwam ik Karin tegen op Instagram en begon haar te volgen. Ik volgde haar omdat ik een keer een krachtige oneliner van haar las en die ging ongeveer zo “de GGZ richt zich op het helpen van patiënten om zichzelf weer te zijn, maar wie zegt dat die patiënt dat ook wil?” Karin bedoelt hiermee te zeggen dat wellicht dát de reden was dat die vrouwen in een GGZ instelling terecht zijn gekomen. Moeten ze niet een positieve(re) kant van zichzelf ervaren? Dat kan uiteraard alleen als ze de last van de bagage die ze meezeulen verbannen. Dan ontstaan er nieuwe kansen waar Karin dan ook om de hoek komt kijken.

Zij weet als geen ander hoe het is om te transformeren en hoe dat (misschien niet altijd) in lijn met de standaarden van de GGZ verliep. Hiermee had Karin mijn volle aandacht en sindsdien volg ik graag haar visie over hoe ze denkt over geluk, authenticiteit en wat haar missie is. Op basis van deze interesse vroeg ik haar wat te gaan drinken in de stad van Rotterdam. We zouden toch richting familie gaan, dus kon ik dat mooi combineren. Niet alleen wilde ik Karin graag in het echt ontmoeten, maar haar tevens ook interviewen zodat ze meer kon vertellen over haar mooie denkwijzen binnen dit onderwerp. Ik stelde haar onderstaande vragen. Naast dat Karin heel prettig is in de omgang, heb ik ook nog eens erg met haar gelachen. 😂

Kun je vertellen wat je voor werk deed voordat je je eigen bureau startte?

“Ik heb hiervoor jaren in de kinderopvang gewerkt. Altijd op kantoor gezeten maar wilde echt mét kinderen werken. Daar vandaan was het niet makkelijk om een carrièreswitch te maken, maar ik had het geluk dat ik de opleiding Verzorging had gedaan en daar mocht ik ook mee in de kinderopvang werken. Daar ben ik dus mee gestart. Op een gegeven moment wilde ik daar meer uit halen, dus toen ben ik de Pabo gaan doen. Tijdens de Pabo kwam iemand op mijn pad die me linkte met het Speciaal Onderwijs. Het laatste jaar van de Pabo ben ik dus op een Cluster 4 school gaan werken. Heb daar ruim 10 jaar met veel plezier gewerkt. Daarnaast heb ik ook een tijdje in Alphen aan de Rijn gewerkt op een Driemilieusvoorziening waarbij de kinderen op dat terrein ook wonen. Dat verschilde van kinderen die uit huis waren geplaatst wegens omstandigheden tot en met kinderen die uit een gesloten jeugdinrichting kwamen. Ook waren daar meisjes met Loverboy-problematiek. Met deze laatste groep heb ik met name intensief gewerkt. Kinderen met hechtingsproblematiek werden mijn volgende uitdaging. Na dit avontuur ging ik terug naar de school waar ik begon en kreeg ik daar een instroomklas. Hierbij -mede dankzij mijn opgedane kennis- kreeg ik veel vrijheden om die klas vorm te geven en dat voelde heel goed. Ik vond het heel gaaf om iets neer te zetten wat achteraf ook nog bleek te werken. Een tijdje later werd ik docentcoach waarbij ik de lesgevende docent bijstond die moeilijkheden had in de klas of met de kinderen.”

Op welk moment werd voor jou duidelijk dat de hulp aan vrouwen anders moest?

Ik ben een aantal jaar geleden zelf in een burn-out terecht gekomen. Daaruit volgden ook een aantal GGZ diagnoses die bij mij gediagnosticeerd werden. De huisarts gaf aan dat hij vermoedde dat het niet alleen een burn-out betrof maar wellicht ook wat anders. Nadat ik doorverwezen was, werd de conclusies dat ik een borderline-persoonlijkheidsstoornis , dwangmatigheidsstdoornis (waar o.a. perfectionisme en 60 uur werken pw vandaan kwam), PTSS (nav traumatische ervaring uit mijn jeugd). Tijdens mijn burn-out werd ik sowieso niet goed geholpen door mijn werkgever. Dat beaamde de bedrijfsarts ook. De ervaring destijds leerde dat veel werkgevers gewoonweg niet goed wisten hoe om te gaan met ziek personeel. Er moest iemand voor de klas en hoe dat ging, maakte verder niet uit. Als er maar iemand stond. Als de werkgever de tools en kennis had hoe om te gaan met iemand die om hulp vraagthad mijn werkgever hulp kunnen inschakelen voor mij. Ik vroeg namelijk wel om hulp, maar kreeg deze niet. Dat maakte dat ik door ben gegaan met mijn werk en daardoor in die burn-out terechtgekomen ben. Op een gegeven moment merkte ik dat ik mezelf niet meer kon opladen en toen ging het de verkeerde kant op. Via de mail vroeg ik wederom om hulp en dat vond ik heel moeilijk want ik was nooit gewend om hulp in te schakelen. Ondanks de hulp die ik vroeg, kreeg ik echter geen reactie op inmiddels meerdere mails die ik stuurde. Er werd me toen duidelijk medegedeeld dat men niet wist hoe ze mij moesten helpen.

Omdat ik geen hulp kreeg besloot ik even op mijn tanden te bijten, tot de kerstvakantie. Tijdens die vakantie werd ik ziek en die griep duurde wel 3 maanden. Ik kon niet meer op mijn benen staan, was zwak en besefte ik dat er meer aan de hand was. Dieptepunt was februari van afgelopen jaar waarbij ik werd opgenomen in een psychiatrische kliniek. Ben uiteindelijk 3 maanden in de kliniek verbleven. Het ontslag viel me zwaar omdat ik het ineens alleen moest doen en de nazorg niet direct ter beschikking was. Ik werd op een wachtlijst gezet en vond dat heel moeilijk. Er was namelijk niet direct iemand die me een zetje in de juiste richting gaf. Dat heb ik zelf moeten doen. Weer zelf de regie in mijn leven teruggekregen maar dat stukje hoefde ik eigenlijk niet zelf te doen. Daar had ik hulp bij moeten krijgen. Ik richt me op vrouwen omdat ik me met hun geïdentificeerd voel. Misschien kan ik in de toekomst dezelfde hulp ook aan mannen geven, maar op dit moment ligt dat nog een beetje buiten mijn comfortzone.

De huidige GGZ is gericht op ‘worden zoals je weer was’ maar dat is in mijn ogen geen optie want daarom was je in de eerste plaats terechtgekomen in die kliniek.”

Wat is je missie? Wat zou jij graag zien veranderen binnen de GGZ aan de specifieke zorg aan vrouwen?

“In ieder geval om het taboe rondom GGZ diagnoses te doorbreken en er openlijk over te kunnen praten. Vrouwen met bijvoorbeeld een borderline diagnose worden nog steeds afgeschilderd als personen die bijvoorbeeld de auto van hun ex in brand steken of stalkend gedrag vertonen. Ik heb een borderline persoonlijkheidsstoornis wat niets te maken heeft met manipulatief gedrag. Het kan er dus ook anders uitzien. Borderline heeft me ook een hoop gegeven. Ik ben nog steeds Karin, maar ben nu beter op de hoogte. Heel veel mensen houden het ook verborgen voor hun werkgever maar eigenlijk is dat een gemiste kans. Zo kan niet de juiste zorg of hulp gegeven worden. Als men wel open is, is er meer begrip en weten ze wat ze aan elkaar hebben.

Graag zou ik willen zien dat de patiënt actief betrokken wordt in zijn of haar eigen herstelproces. Je ziet vaak in de praktijk dat er over de patiënt gesproken wordt i.p.v. met de patiënt. Zo wordt de patiënt niet actief gestimuleerd en aangezet tot actief nadenken. Nu wordt door de GGZ vooral in het herstelproces de nadruk gelegd op ‘weer worden zoals je was’. In mijn ogen is ‘weer worden zoals je was’ geen optie, want je bent niet voor niks daardoor in de problemen gekomen. Dus er moet wel degelijk iets veranderen in jezelf. De zorg moet ook gericht zijn op eigen kwaliteiten en talenten, wat je kan en waar je kracht zit. Ze worden niet in hun eigen kracht gezet, waardoor ze afhankelijk blijven van de GGZ. Dat zie ik graag veranderen.”

Welke boodschap heb je aan vrouwen die worstelen met authenticiteit? Merk je bijv dat ze door een GGZ diagnose niet meer uit hun comfort zone durven?

Laat je niet gek maken. Al ben je op dat moment misschien wel al flink van het padje af 😂. Stel vragen, volg je gevoel en zodra je voelt dat het niet goed zit, meteen aangeven. Je eigen gevoel is altijd goed en laat je vooral niets wijs maken door anderen. Als je (nog) niet stevig in je schoenen staat heb je de neiging om met alle winden mee te waaien. En dan is het lastiger om dicht bij jezelf te blijven. Leer jezelf kennen. Kijk welke dingen je leuk vindt en niet leuk vindt. Er mag gelachen en gehuild worden. Door deze emoties te aanvaarden blijf je dicht bij jezelf. En je grenzen goed bewaken, want dat is iets wat ik eerst niet deed. Niet alleen vinden dat anderen je grenzen moeten accepteren, maar accepteer zelf ook je eigen grenzen. Ik bid en mediteer en dat helpt mij ook om dicht bij mezelf te blijven.

Wanneer heeft iemand volgens jou een staat van permanent geluk bereikt?

“Iemand heeft voor mij een permanente staat van geluk bereikt als je inner peace hebt bereikt. Dat je gegrond bent en één bent met je lichaam, ziel en geest. Dat je weet wat jouw missie is hier op aarde en dat je daarmee anderen liefdevol helpt.”

Dank je wel Karin voor je mooie bijdrage en dat je maar mag slagen in je missie. Ik kijk uit naar je podcast!

Heb jij ooit het gevoel gehad dat je je niet begrepen voelde? Wat deed of doe je hier aan? Ik lees er graag over in de comments.

Liefs, Essma

Uitgelichte afbeelding: rawpixel.com via Pexels

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*