Little Origin Happiness Challenge Dag 12 ‘Verander je plan’

Little Origin Happiness Challenge Dag 12 'Verander je plan'

“Later als ik groot ben word ik stewardess!” Althans, dat is wat ik als kind uit groep 5 riep. Waar die behoefte of interesse destijds vandaan kwam weet ik ook niet. Misschien was het een hot topic op school of buiten? Of vond ik de pakjes gewoon leuk? 😄 Ik heb het in ieder geval ‘opgepikt’ en hield dat beeld vast tot aan de middelbare school. Laatst, toen ik afgelopen 1,5 jaar zelf in mijn transformatie was en hierop reflecteerde, kwamen er interessante dingen aan het licht. 

Plannen voor de toekomst

Vroeger als kind hadden mijn ouders het nooit over carrière maken of dat ze mij bepaald werk zagen doen. Werkelijk nooit. Of in ieder geval, niet dat ik mij kan herinneren. Dat kwam later eigenlijk toen ik al lang en breed mijn eigen weg was ingeslagen om de sportopleiding te gaan doen. Dit leek me een geweldig leuke opleiding en kan me nog herinneren dat ik super gemotiveerd was voor elk examen. Alle namen van spieren en botten moesten geleerd worden in het Latijn. Vooral dat vond ik de allerleukste toetsen! Ik weet nog goed hoe ik de overige gezinsleden trots vertelde welke spieren welke beweging tot stand brengen. Kon uren praten over retroflexie, elevatie en supinatie 😄.

Mijn ouders hebben mij altijd met alles gesteund. Dat vertrouwen van hen bleek voor mij heel belangrijk want daarmee behaalde ik de sportopleiding met succes. Ik ging na mijn studie Fitnesstrainer viel enthousiasme aan de slag. Werkte eerst in het centrum van Rotterdam bij diverse sportscholen. Daarna kwam ik bij een grote sportschool in Barendrecht terecht en vervolgens werkte ik fulltime in Ommoord. Dit was dichter bij huis en dus fijn! Niet veel later vond ik mijn droombaan en smeed ik hier het plan om ooit een eigen sportschool te openen. Ik ging namelijk via een bedrijf aan de slag bij grote multinationals als instructrice voor het personeel aldaar. Ik kreeg een auto van de zaak en reed voornamelijk door Zuid-Holland naar wisselende locaties. Fatantastich vond ik dat!

Totdat ik mijn scheen-en kuitbeen brak in 2002. De fitte fitnessinstructrice die ik was in die periode met de droom een eigen sportschool op te zetten, was even ‘buiten werking’. Ik kon werkelijk niets met mijn benen en dat was een zware tijd. Vooral mentaal. Want de wetenschap dat pennen mijn been bij elkaar hielden, hielp ook niet echt mee voor het zelfvertrouwen. Toch zag ik mijn plannen met die sportschool nog niet in het water vallen maar mijn moeder en de rest van de familieleden wel. Tijdens het plafondstaren visualiseerde ik alle spieren die aangedaan waren en de botten die gebroken waren. “Als ik nu een plantair flexie (tenen in matras, hielen opgelicht) maak, stimuleer mijn kuitspieren weer. Oei, endo-en exorotatie (resp. binnen-en buitenwaardse draaiing voet) gaat nog niet, want dan voel ik die pen”. En zo bleef ik ermee bezig.

Extra veel knuffels van een van mijn nichtjes hielp goed voor het herstel 💕

Hoe moest ik immers weer de fitness in en 8 uur per week groepslessen geven na deze breuk? Toen dat besef steeds dieper tot me doordrong werd ik steeds ongelukkiger. En omdat ik die keuze om te stoppen maakte, schoolde ik me nog die zomer in om vervolgens in september van datzelfde jaar te starten met een nieuwe opleiding: de Pabo. Tijdens mijn eigen transformatieproces kwam ik tot het besef dat stoppen met de fitness mij eigenlijk zo vaak aangepraat is, dat ik ook daadwerkelijk ontslag nam na de ziektewet.

In die tijd werden er niet zoveel foto’s/selfies genomen als nu 😂..

Omscholen met lichte tegenzin

Na het typen van deze koptekst vraag ik me nog steeds af hoe ik een verkorte (!) Pabo-opleiding heb kunnen doen terwijl ik eigenlijk nooit een baan als juf heb geambieerd. Ja, lesgeven en kinderen vond ik altijd al leuk en interessant. Daar lag het allemaal niet aan. Maar echt leerstof overbrengen aan zulke jonkies is nooit uit mezelf gekomen. Toch schoolde ik me op aanraden van mijn zus om. Ook mijn ouders waren super trots dat ik nu dan voor ‘een echte baan’ ging studeren. Want ja, werken in de fitness vonden ze wel leuk en bij me passen maar ik merkte dat ze zichtbaar opgelucht waren toen ik aan een nieuwe studie begon. En ik was op mijn beurt weer het type kind die overal wel een mogelijkheid in zag, dus pakte ik door. In 3 jaar behaalde ik mijn leraarbevoegdheid en kon ik aan de slag. Tijdens de studie moest ik nog een keer geopereerd worden om de pen in mijn been te laten verwijderen want die begon last te geven. Dit weerhield me allemaal nergens van en had alleen oog voor het einde. Ik plande de OP zo in dat er een vakantie aansloot zodat ik zo min mogelijk van school hoefde te missen.

Tijdens één van de conventies waar ik als instructrice heenging. Voor inspiratie voor nieuwe (aerobics)lessen enzo.

En uiteindelijk als juf

Eenmaal weer naar school regelde ik voor die eerste week zelf een taxidienst die mij voor de deur kwam ophalen om me naar school te rijden. Deze haalde me ook weer op. Zo hoefde ik niet hele stukken te strompelen op die krukken. Fijne uitvinding maar wat had ik een hekel aan die dingen! De vastberadenheid die gepaard ging met mijn missie ben ik gelukkig nooit verloren want het heeft me op bijzondere plekken gebracht. Toch volgde ik die hele opleiding met lichte tegenzin want ik had nog een ander ‘plan’ in mijn hoofd.

Blauwdruk veranderd

Na ruim 13 jaar kijk ik met een brede grijns en een dankbaar hart terug op die moeilijke periode. Mijn omgeving had inderdaad mooie plannen voor me maar dat waren niet 100% ook echt de mijne. Ik ging erin mee en dat bracht me op plekken die mijn leven zeker verrijkt hebben. Ik neem ze dan ook van harte aan en ben trots op hoe ik het tot een goede uitkomst wist te brengen. Namelijk een donkere periode omzetten naar nieuwe kansen. Dat is hoe ik terugkijk op die ervaring. Totdat…Na de emigratie naar Duitsland leek alsof alle wonden en littekens uit het verleden weer open gingen en ik er geen raad meer mee wist. Lange tijd heb ik gedacht dat mijn misery gewoon een kwestie van wennen was. De realiteit was anders en nu ik dat vanuit een nieuwe perspectief zie, is het ook best logisch. Mijn wereld stond even op zijn kop door de vele veranderingen. Die vastberadenheid heeft me door alle stormen heen geen moment in de steek gelaten. Niet alleen heeft het mijn blauwdruk meerdere keren veranderd maar ook deze transformatie opgeleverd. 😉 Weet dat het nooit te laat is voor verandering…

[pdf-embedder url=”https://little-origin.nl/wp-content/uploads/2019/07/little-origin-happiness-challenge-kopie-3-13.pdf” title=”little origin happiness challenge kopie 3-13″]

Liefs, Essma

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*