Little Origin Happiness Challenge Dag 19 ‘Grenzen’

Little Origin Happiness Challenge Dag 19 'Grenzen'

Je eigen grenzen kennen en die van een ander zijn van essentieel belang om een gelukkig en ‘makkelijk’ leven te kunnen leven. Vooral vrouwen weten niet goed hun grenzen aan te geven of zijn we geneigd hier ten nadele van onszelf, nogal ‘soepel’ mee om te gaan. Echter is het belangrijk om hier wel inzicht in te krijgen om te voorkomen dat je overspannen raakt. Klaarstaan voor alles en iedereen is goed, maar als je zelf niet goed in je vel zit moet je daar eerst aan werken.  Herken jij het wanneer je kopje leeg is of raakt? 

Help!

Ik ben opgegroeid met het idee dat helpen goed is en vooral heel belangrijk. Iedereen heeft in welke mate dan ook van huis uit een bepaalde mate van verantwoordelijkheid meegekregen. Soms zou ik willen dat ik er een beetje ‘blind of doof’ voor was, want het is gebleken dat ik, achteraf gezien best veel hooi op m’n vork nam. Puur uit een verantwoordelijkheidsgevoel maar ook wel uit een schuldgevoel. Dat laatste vooral naar mijn ouders, want ik kon de Nederlandse taal en zij niet zo goed.  Zo jong als dat ik was voelde ik dat het eigenlijk niet hoorde. Dat ik de Nederlandse taal wel machtig was en mijn ouders niet. Zij waren toch ouder en hadden meer ervaring? Nu ik zelf als een expat in Duitsland woon, heb ik geleerd dat je een vreemde taal inderdaad via je kinderen leert. Of dat je kinderen zelfs een streepje voor hebben bij het leren ervan omdat ze dat al spelend bijgebracht wordt. Mede door dit taaldilemma heb ik dus altijd gedacht dat mijn ouders míj nodig hadden i.p.v. andersom. Best wel vreemd als ik erop reflecteer. Die hulp uitte zich in het meegaan naar de dokter, telefoongesprekken voeren, financiële administratie bijhouden en beltegoed opwaarderen. Iedereen uit onze familie hielp op een eigen manier mee, maar met de genoemde dingen hielp ik meestal mee.

Verantwoordelijkheidsgevoel

De momenten dat ik dit meer deed vanuit een verantwoordelijkheidsgevoel was toen ik al als zevenjarig kind mijn eigen kamer altijd pico bello op orde had. Moeder hoefde me nooit te vragen of ik wilde opruimen. Licht huishoudelijk werk deed ik ook vanuit mezelf en heb nooit een gevoel van onwil of irritatie hierbij ervaren. Behalve als ik haast had 😂…Ik bakte brood en maakte altijd zelf het konijnenhok schoon en haalde zelf stro en voedsel voor mijn konijnen. Klusjes als rauwe melk karnen vond ik ook super leuk en interessant om te doen. Ik weet nog dat ik met zo’n hendel dat ding moest schudden en dat was geen klusje van 5 minuten zeg maar 😅. Het moest net zo lang geschud worden totdat er van die klonten boter ontstonden. Ja ik weet, zoals je het hier leest lijkt het alsof ik een grot ben grootgebracht 🤣 maar dat is niet zo hoor. Kom gewoon uit Berkel en Rodenrijs en vroeger dronken we dat gewoon graag. Weet eigenlijk niet eens hoe dat in het Nederlands heet maar het Marokkaanse woord is ‘Ashir’.

Later bleek dat bovenstaande bijdroeg aan het feit dat ik als kind en als puber maar moeilijk voor mezelf kon opkomen. Ik wilde immers altijd de rust bewaren dus was ik makkelijk te overtuigen van alles en nog wat. Tijdens de middelbare schoolperiode was het ook niet anders. Ik luisterde zelfs naar klasgenoten die bij me wilden afkijken. Ze wisten namelijk dat ik altijd wél leerde voor een toets en diegene die dat niet deed, kwam ‘ineens’ naast me zitten. Of die keer dat ik op een schooluitje naar Bobbejaanland (bestaat dat eigenlijk nog?) in het reuzenrad ging op ‘uitnodiging’ van de populaire meisjes terwijl ik eigenlijk hoogtevrees had. En later in mijn volwassen jaren heb ik vooral op de werkvloer veel last gehad van ‘nee leren’ zeggen. Gelukkig hielpen de teambuilding dagjes in het onderwijs mee met het oefenen van o.a. dit.

Grenzen niet altijd duidelijk

Voor mijn omgeving waren mijn grenzen niet altijd zichtbaar want ik had mijn mondje (soms) wel bij me, maar emotioneel was ik niet zo sterk. Uren kon ik malen over een situatie die me niet lekker zat. Want eigenlijk had ik geen tijd of zin om iemand ergens mee te helpen maar deed het toch want wilde diegene niet teleurstellen. Ik verzon dan allemaal redenen om mezelf te overtuigen dat ik niet zo moest jammeren. Deze eigenschap heeft me veel goeds gebracht maar helaas ook narigheid. Dat was met name vlak na de verhuizing naar Frankfurt. Ik begon langzaam maar zeker te beseffen dat ik onmisbaar was en kon daar niet goed mee omgaan. Vooral het feit dat mijn ouders ineens meer op zichzelf waren aangewezen vond ik best lastig. Want wie moet alles nu regelen? Die zorgen verhuisden ook mee naar Frankfurt.

En eerlijk is eerlijk, ik besef dat ik ze natuurlijk een beetje verwend had doordat ik altijd paraat stond. Toen ik verhuisde vielen die extra paar handen weg en dat was niet alleen wennen voor mezelf en mijn ouders, maar ook voor de rest van onze familie. Zij moesten ineens veel van de dingen die ik meestal deed een deel overnemen en dat ging niet altijd soepel. De verhuizing heeft mijn grenzen ook inzichtelijker gemaakt want als je op afstand zit ben je op jezelf aangewezen. En als je alleen bent, ga je nadenken en reflecteren. Zo ging dat in ieder geval wel bij mij. Zo kwam ik erachter dat het niet alleen te maken had met mijn grenzen die niet altijd duidelijk waren, maar dat ik voornamelijk moeite had met loslaten. Welke effecten dát heeft gehad kun je lezen in deze blog.

Hoe je ervoor kunt zorgen dat je minder ballast draagt staat omschreven in de worksheet hieronder. Niet alleen is dat nodig voor een gelukkiger leven, maar leer je je kinderen deze les ook mee te geven. Want dat is iets waarvan ik inmiddels geleerd heb dat het ook anders kan en moet.

[pdf-embedder url=”https://little-origin.nl/wp-content/uploads/2019/08/Happiness-Challenge-Compleet-20.pdf” title=”Happiness Challenge Compleet-20″]

Liefs, Essma

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*