Momlife | Stop met perfect te willen zijn!

Momlife | Stop met perfect te willen zijn!

De kinderen ophalen, wegbrengen, koken, wassen en nog 100 andere dingen die horen tot je dagelijkse bezigheden als mama maar zo verweven zijn met je standaard dat je ze eigenlijk niet eens meer opmerkt of er bewust van bent. Toch zuigen ze energie uit je. Natuurlijk wil je je kinderen grootbrengen tot lieve, zelfstandige en moreel denkende individuen maar daar hoef je jezelf echt niet zo hard voor te laten rennen en zeker niet weg te cijferen. In deze persoonlijke post deel ik mijn ervaringen sinds ik dat nare woord (perfectie) heb laten varen. 

De perfecte huisvrouw

Als ik terugkijk naar hoe ik alles tot nu toe in mijn leven vorm heb gegeven, lijk ik een bepaald beeld van perfectie na te hebben gestreefd. Hiermee bedoel ik mijn eigen beeld van perfectie wat inhield: een schone leefomgeving, een baan, een lieve en behulpzame dochter, zus en vooral vriendin te zijn. Niet alleen in de keuzes voor mezelf, maar dat werd nog erger toen ik moeder werd. Mijn kinderen zouden sowieso qua liefde niets tekort komen, maar ook in de opvoeding mocht het ze aan niets ontbreken. Best ambitieus hè? Hoe en waarom ik zo ben weet ik niet want als ik een voorbeeld aan mijn eigen moeder neem, is zij verre van perfect maar in mijn ogen toch ook weer wel. Zij heeft immers in haar eentje 9 kinderen grootgebracht zonder luxe spullen als een wasmachine. Mijn vader was in onze kinderjaren niet in de buurt helaas.

Om maar even een zijstraat te noemen. Moeder was eigenlijk wel de perfecte huisvrouw, want haar kinderen waren gezond, schoon, hadden te eten en drinken, zaten op school en konden spelen zonder gevaar in de buurt. Daarnaast lag er altijd door haar zelfgemaakt vers brood en de lekkerste en gezondste gerechten op tafel. Alles kwam uit haar handen. Voor haar was dat in zekere zin ook een ‘perfect plaatje’ zoals ze toen leefde maar als wij dat beeld van toen nu terughalen is dat verre van perfect. Ik bedoel 9 kinderen en geen wasmachine en dus alles zelf moeten wassen met de hand? ij de gedachte alleen al begint mijn hoofd te tollen…?. Het is maar hoe je het wil zien. Eerlijk gezegd denk ik dat de vrouw/moeder anno nu dat niet eens trekt. Ze zou echt neervallen!

En dat gebeurde ook

Bijna. En met die huisvrouw anno nu bedoel ik mezelf. Een tijdje terug liep ik echt over van alles in en om het huis. Ik wilde iedere dag een gezonde maaltijd op tafel hebben, maakte het hele huis alleen schoon (soms met hulp van mijn man maar meestal alleen zodat hij op de kinderen kon letten), wilde elke dag wel een blog schrijven, deed zelf de boodschappen als die niet bezorgd konden worden, moest voor mijn eigen gemoedsrust ook nog een dag in de week werken en wilde ook nog dat de tuin mooi bleef. Tussen alles door moest het huiswerk van mijn dochter ook nog gemaakt worden en van een zesjarige kan en hoef je niet te verwachten dat zij dat uit haar zelf gaat doen dus ben ik daar ook bij nodig. Aiden met zijn 22 maanden is er ook nog natuurlijk. Daarnaast en tussen alles door heb ik altijd een grote verantwoordelijkheid gevoeld naar mijn ouders en vooral naar mijn moeder. Zelfs nu ik op een grote afstand ben, voel ik de behoefte en noodzaak om voor ze te zorgen. Ze zitten in ieder geval altijd in mijn hoofd.

Op een gegeven moment loop je over en lukt het je allemaal niet meer. Mezelf kennende zocht ik altijd naar manieren om het wel te laten lopen of werkbaar te maken en dan vergat ik mezelf. Ik dacht dat het normaal was om zo druk bezig te zijn. Moeder was dat vroeger toch ook? Maar anderen om me heen ook. Haar lukte het ook, dus ik moest niet zo piepen. Die mindset begon de boventoon te voeren en dat merkte ik lichamelijk. Ik kreeg vaker hoofdpijn, had allerlei spierspanningen, kon niet meer vrolijk zijn en kreeg een korter lontje. Vooral dat laatste naar mijn kinderen toe en dat wilde ik al helmaal niet.

Ik heb hulp nodig!

Omdat ik niemand om me heen wilde lastigvallen met mijn problemen (hulp vragen is niet mijn sterkste kant) besloot ik de dingen waartegen ik aanliep toch met iemand te delen. Naast gesprekken met een goede bekende hier in Frankfurt, groeide de behoefte alleen maar meer om met een professional te praten. Dat was niet omdat ik me niet gehoord voelde door die goede bekende, maar omdat het leek alsof zij ook met soortgelijke dingen te kampen had. Namelijk alle ballen proberen hoog te houden! Zij vindt troost in haar werk en daarom maakt ze lange dagen. Of dat een juiste manier is, weet ik niet. Ik ga dat ook niet veroordelen, want dat is niet aan mij.

Ik liep met een ballast rond die ik niet neer wilde leggen omdat het leek alsof ik de handdoek in de ring gooide. Opgeven was namelijk ook al zo’n ding wat ik niet goed kon. Het ironische is dat ik het van een ander wel altijd accepteer en juist adviseer om goed naar je eigen kunnen te luisteren. Waarom ik dan toch zo hard voor mezelf ben is me soms een raadsel??‍♀️. Ik vond in het rennen gelukkig zo’n fijne uitlaatklep, dat dat een vast onderdeel moest blijven. Dit was voor mij meer aan vanzelfsprekendheid dan een doel. Elke keer na een run ben ik helemaal gereset dat ik ook echt geloof dat dit het is voor mij. Mijn eigen manier van de dagelijkse beslommeringen van een dag en het mama-zijn ergens in kwijt kunnen.

Eerste de beste psycholoog

Toch bleef de behoefte groeien om met iemand te praten, want ik miste een gesprekspartner die mij kon vertellen of ik het beter anders kan regelen, een ander licht erop kon schijnen.  Ik besloot op een dag gewoon een paar psychologen te Googelen waarvan ik dacht en hoopte dat die wel aardig zouden zijn en in ieder geval ook sessies in het Engels deden. Ik koos er 3 en belde ze ook alle drie. Uiteraard deed ik bij alle drie kort mijn verhaal (omdat ze ernaar vroegen). Ik vertelde dat ik met iemand wilde praten omdat ik me niet meer gelukkig voelde. Daar kwam het op neer. De eerste viel gelijk af omdat ik de indruk kreeg dat die net uit bed rolde. Zo’n verstrooide indruk maakte ze. Zal vast aardig geweest zijn, maar kreeg de indruk dat zij de hulp harder nodig had dan ik. Bij de tweede haakte ik ook af omdat ze vroeg naar hoe ik verzekerd was. Lekker belangrijk…

Ze zeggen wel eens ‘3 keer is scheepsrecht’ en dat ging zeker op voor mij, want de derde werd ‘em ook. Hoe ik dat wist? Ze nam de tijd voor mijn verhaal, interesseerde haar blijkbaar niet hoe ik verzekerd was en ik barstte in janken uit bij haar toen ze me vroeg of ik kinderen had. Geen idee waarom dat me triggerde. Nadat ik mezelf weer een beetje verstaanbaar kon maken en ik weer terug in het gesprek was, maakten we een afspraak voor een eerste keer. Ik kon na een week terecht en ben nog steeds blij dat ik die stap genomen heb.

Met deze psycholoog heb ik 5 sessies gehad en ze heeft me zoveel inzicht geboden in mezelf en mijn plek binnen het gezin dat ik met volle overtuiging kan zeggen dat ik NIET perfect wil zijn! Nee, je kunt niet de wereld op je schouders dragen inderdaad. Dat is me nu wel duidelijk. Als je dat niet erkent of weigert in te zien, kan je daar alleen maar lichamelijke klachten aan overhouden en als mama van twee kinderen is dat natuurlijk verre van ideaal. Wat me ook duidelijk is geworden was dat de therapeut vertelde dat de problemen waarmee ik dealde herkenbaar waren en zij zich daarom goed in mijn situatie kon verplaatsen en zich kon identificeren met waar ik mee worstelde. Ze noemde verschillende praktijkvoorbeelden uit haar eigen leven en welke weerslag dat heeft op haar gezin.

Ik hoef niet iedere dag te koken om gezonde kost binnen te krijgen. Een volkoren boterham belegd met sla, tomaat, komkommer en kaas is perfect genoeg. Het leven van een mama is zo stressvol als dat je zelf wil dat het is. Dat is waarschijnlijk wel het belangrijkste inzicht wat ik heb opgedaan en daar ben ik haar zo dankaar voor. Dat mij die spiegel is voorgehouden en stressmomenten op tijd kan signaleren is me heel veel waard.

Better version of me

Ik had op oude voet door kunnen gaan met denken dat ik de wereld kon redden, maar dat had niets opgelost waarschijnlijk. Door mezelf streng toe te spreken en een beter voorbeeld voor mijn kinderen willen zijn, koos ik er voor om met een onafhankelijk, neutraal iemand mijn gevoelens en problemen te delen. Het voelt als een opluchting en heeft me geleerd anders te kijken naar dingen. Meer hier in dit moment in Frankfurt te willen zijn en de boel op me af laten komen heeft me heel goed gedaan. Daarnaast lichtpuntjes voor mezelf creëren die iedere moeder nodig heeft. Die lichtpuntjes zijn er ook en een hele grote ervan is natuurlijk de marathon!

Uiteindelijk is dit een hele lange post geworden, maar beschrijft in ieder geval wel waar ik afgelopen tijd mee geworsteld heb. Ik deel dit omdat ik je bewust wil maken van dat perfectie niet bestaat, de perfecte moeder ook niet en de echtgenoot al helemaal niet. Bespaar jezelf alsjeblieft de moeite en stress! Het is niet voor niks dat vrouwen in het algemeen hun ambities naar beneden bijstellen zodra ze kinderen krijgen: bron. Een soort instinctief iets? Ga met het ritme van je leven en vergeet af en toe niet even stil te staan bij wat je hebt. Gisteren is geweest dus daar kan je -afgezien van de mooie herinneringen- niks meer mee, vandaag ga je ervoor en morgen beginnen weer nieuwe kansen. Definitie van perfect is dus wat mij betreft: Je bent goed zoals je bent. Verander alleen jezelf als JIJ of je NAASTEN er last van ondervinden.

Loop jij soms ook over van alles en weet je gewoon niet waar je het zoeken moet? Wat doe jij dan in zo’n situatie? Ik lees graag eventuele tips in de comments!

Liefs, Essma

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

error: Content is protected !!
%d bloggers liken dit: