Persoonlijk | Hoe een leerkracht mij als zesjarige vernederde…

Persoonlijk | Hoe een leerkracht mij als zesjarige vernederde

Deze post heeft een ietwat droevig randje, omdat het een niet zo leuke herinnering was voor mij. Toch wil ik de post schrijven en posten omdat ouders hieruit wellicht iets uit kunnen leren en meer op hun hoede kunnen zijn wat betreft school en hun kind. Als zesjarig kind ben ik door een leerkracht op de basisschool vroeger namelijk echt zo vernederd dat ik daar tot mijn 21 last van heb gehad. Hoe een leerkracht mij als zesjarige vernederde lees je hier.

Rolmodel

Dat een leeracht door een kind gezien wordt als rolmodel (tenminste, in mijn tijd was dat nog zo) kunnen de meesten misschien wel beamen. Je hoort als leerkracht op je taalgebruik te letten, het goede voorbeeld te geven in je doen en laten en een vertrouwensband op te bouwen met je groep leerlingen zodat zij zich altijd welkom, geliefd en de moeite waard vinden. Gelukkig waren de meeste leerkrachten fijne mensen waar ik vroeger onderwijs van heb gehad. Toch zat er 1 leerkracht bij die diepe, vervelende sporen heeft nagelaten die voor mij hele nare gevolgen hebben gehad. De quote ‘a teacher affects eternity and can never tell where the influence stops’ gaat zeker op voor deze specifieke situatie.

Leren lezen, schrijven en rekenen

Ik weet het nog goed. Ik zat in groep 3 en de juf begon na de middagpauze altijd in de kring. Ik werd door mijn broer naar mijn stoel die in de kring stond, gebracht. Ik wachtte braaf op mijn stoel totdat de juf begon met de les. In de tussentijd werden andere kinderen door hun ouders naar hun plek gebracht en zo ook een klasgenootje die naast mij zat. Die ochtend hadden we een rekenles gedaan en de juf had blijkbaar alle schriften al nagekeken. Mijn klasgenoten kregen hun resultaten te horen of zagen dit zelf in het schrift. Dit weet ik me niet goed te herinneren hoe zij precies achter hun ‘aantal fouten’ kwamen. Ik kwam ook achter mijn eigen aantal fouten. Een pestkop uit de klas riep namelijk hard door de klas dat ik 30 fouten had voor rekenen. Blijkbaar was dat niet mijn sterkste vak. Ik had geen flauw idee. Toen ik dat hoorde, wist ik dat het een hoog aantal was, maar kon me verder geen goede voorstelling maken van of dat aantal nou heel slecht was of niet. Ik was 6 jaar en wist dus niet goed wat ik met die informatie aanmoest. Wat ik wel weet is dat ik me heel naar voelde over dat dat kind dat door de klas riep en mij belachelijk maakte.

Daar was het helaas niet mee gedaan. Nee, de juf zelf ging dat ook nog eens even uitgebreid met een van de moeders van de kinderen bespreken dat ik wel 30 fouten had gemaakt! Aan de manier van vertellen en hoe die blik van die 2 volwassenen op mij als klein kind overkwam, was verschrikkelijk. Ik kon letterlijk door de grond zakken. Ik voelde de warme tranen over mijn wangen rollen en wilde eigenlijk zo snel mogelijk uit die klas rennen…weg naar mijn moeder. Dat deed ik niet. Ik bleef zitten en de juf begon met de les. Eenmaal thuis vertelde ik wat er die dag op school gebeurde en dat de juf zei dat ik niet kon rekenen. Thuis waren ze razend! Dat kun je je wel voorstellen…Die moeder vertelde aan de rest van de buurt dat ik, Essma, 30 fouten had gemaakt met rekenen. Ik voelde me echt ellendig dat ik zo naar beneden ben gehaald. 🙁

Ze heeft 30 fouten gemaakt, veel hè?!

Gevolgen

Ik merkte na dit alles dat ik heel onzeker werd door rekenen. Iedere keer als we moesten rekenen op school, kreeg ik buikpijn. Ik kreeg remedial teaching, maar dat mocht niet baten. Ik begreep er niks van en bakte er niks van. Dat zeiden 2 volwassenen immers over mij dus zal het ook wel zo zijn, dacht ik. De strijd die ik dag in dag uit heb gevoerd met rekenen, heb ik echt te danken aan die twee. Het heeft me zeker tot mij 21ste achtervolgd. Op de middelbare school kreeg ik nachtmerries, faalangst en wilde niks met het vak te maken hebben. Hoe ouder ik werd, hoe meer en meer ik moest denken aan die bewuste dag in groep 3 als zesjarige. Kan je nagaan wat het met een kind doet als het door een volwassene zo vernederd is geweest…voor de hele klas en de hele buurt?? Je gaat er als kind met je onbevangen geest ook echt in geloven dat je iets niet kan. Het is immers gezegd door een volwassene!

Hoe ik het overwonnen heb

Na mijn fietsongeluk in 2001 moest ik me omscholen. Ik wilde altijd wel voor de klas, maar ik kon niet rekenen. Althans, dat geloof heb ik altijd met mee meegedragen. Mijn zus was diegene die me die schop onder mijn kont gaf en me anders deed geloven. Ze zei:”Jij kan wel rekenen en jij gaat die kinderen onderwijs geven! Jij zal een hele goede juf zijn!” Terwijl ze dat zei, zag ik me al staan voor die groep…rekensommen opgeven en leren. Mét onzekerheid. Ik wist niet hoe ik dat voor elkaar zou krijgen, maar vond de gedachte wel heel leuk eerlijk gezegd. M’n zus haalde in haar enthousiasme informatie voor me voor de Pabo opleiding (leraar basisonderwijs) en leende boeken bij de bieb en haalde rekenmethodes om mij aan het rekenen te krijgen. Ze sleepte me er doorheen. Mijn broer leerde me kruislings vermenigvuldigen en zo leerde ik bijna alle sommen oplossen. De hele zomervakantie bikkelde ik door terwijl ik aan het revalideren was van de breuk. Ik zocht op een geven moment de som in een krantenartikel…zo geobsedeerd was ik! Ik moest en zou leren rekenen! Die gedachte werd mijn drijfveer en zo kwam het dat ik de toelating tot de Pabo haalde en de beruchte rekentoets in het propedeusejaar! Wat was ik opgelucht en trots! Ik kon wél rekenen…

Eigen klas

Toen ik op een gegeven ogenblik mijn eerste klas kreeg, was ik vastberaden elk kind te leren rekenen. Als ik het rekenprobleem niet kon oplossen in de klas, zorgde ik ervoor dat het kind in ieder geval zo goed mogelijk geholpen werd en overlegde met de ouders over mijn signalering. Dat deed ik uiteraard voor alle vakken, maar voor rekenen in het bijzonder. Ik wilde ze besparen wat ik had meegemaakt en sprak nooit maar dan ook nooit over de resultaten van mijn leerlingen met andere ouders. Kan jij het je voorstellen? Dat je van de buurvrouw hoort dat je kind 30 fouten had met rekenen? Als een leerkracht dat nu in deze tijd zou doen, weet ik zeker dat er een klacht bij het schoolbestuur terecht komt en dat de leraar een officiële waarschuwing krijgt. Let goed op wat je tegen een kind zegt, want het raakt echt beschadigd!

Van familie moet je het hebben

Zonder de liefde, steun en het vertrouwen van mijn zus Nacira die mij deed inzien dat ik wél kon rekenen en mijn broer Mehamed die het mij leerde, was ik er waarschijnlijk nog steeds onzeker over en had ik nooit de Pabo gedaan. Het mag duidelijk zijn dat liefde ook deze wond geheeld heeft en daarom voel ik me dankbaar en trots met een familie als de mijne. Want, van je familie moet je het zeker hebben!  😉

Door deze post te delen wil ik jouw als lezer, misschien leerkracht, andere professional die met kinderen werkt of ouder er bewust van laten worden dat wat een kind (onbedoeld) te horen krijgt, het zelfvertrouwen echt permanent kan beschadigen. Wees dus alert op wat je zegt, maar vooral hoe je het zegt.

uitgelichte afbeelding: Shutterstock   Abacus: pixabay

Heb jij een soortgelijke situatie meegemaakt of gehoord? Ik lees er graag over in de comments!

Liefs, Essma

 

 

 

 

 

5 Comments, RSS

  1. nicole orriens 15 augustus 2017 @ 09:08

    Wat een vervelend voorval. En echt niet oké van zo’n leraar! Als leraar kun je enorm invloed hebben op een leven en daar moet je dus zorgvuldig mee omgaan. Deze figuur bakte er dus niets van.

  2. Vanessa 15 augustus 2017 @ 06:26

    Ik vraag me af of jouw familie iets heeft gezegd tegen de leerkracht en wat was haar reactie. Hoe kun je zoiets doen bij een kindje van zes. Op zo’n leeftijd weet een kindje vaak niet hoe ie moet reageren. Echt erg. Soms beseffen mensen niet wat ze zeggen en wat voor een invloed iets kan hebben. En trouwens, ik kan echt niet rekenen. Gelukkig was ik goed in andere vakken, he he. Wat mooi dat jouw broer en zus jou zo goed hebben geholpen.

    • Essma 15 augustus 2017 @ 08:45

      Hoi Vanessa! Bedankt voor je reactie! Ik had zoiets als leerkracht ook nooit gedaan. Dat zou niet eens in me zijn opgekomen ….ook niet eruit gefloept. Mijn ouders hadden een gesprek op school over de hele situatie. Ik geloof dat de betreffende leerkracht het had afgedaan met ‘het is allemaal per ongeluk gegaan’. Omdat mijn ouders de taal destijds ook niet echt machtig waren, was het daarmee ook klaar helaas. Gelukkig kreeg ik het vertrouwen thuis wat op school ontbrak! 😉 Dat moet een leraar echt niet tegen mijn kinderen zeggen want dan…..😏😅

  3. Sheila 14 augustus 2017 @ 09:48

    Wat ontzettend naar dat dit voorval je zo gevormd heeft. Los van het feit dat het natuurlijk belachelijk is dat de leerkracht zo is omgegaan met vertrouwelijke informatie. Een schoolresultaat hoort daar ook bij. Het is onbeschoft en respectloos. Ik denk dat het per kind verschilt hoe er op gereageerd wordt en dat gelukkig niet iedereen het zo lang met zich meedraagt. Maar dat neemt niet weg dat de leerkracht nooit zo had mogen reageren!

    Ik herken het wel. Ik kan zelf écht niet rekenen. Dat hoeft niemand me te vertellen, ik weet het gewoon. Als ik cijfers zie, gaat het duizelen. Ooit maakte iemand een opmerking daarover op de basisschool, maar het boeide me niet zo veel. Ik wist dat ik veel andere dingen juist heel goed kon en beter dan anderen.

    Maar je kan het ook omdraaien. En daarbij bedoel ik niet dat ik de actie van de leerkracht goed praat of jouw pijn en verdriet niet erken (voor de goede orde). Maar een kennis heeft ook zoiets meegemaakt. Een leraar op school zei dat hij iets niet kon en nooit blablabla zou kunnen behalen. Dat vond hij zo erg, dat hij juist het tegenovergestelde wilde doen. Bewijzen dat hij het wel kon. Want hij vond het verschrikkelijk dat er ingepeperd werd dat hij niet goed genoeg was. Nu heeft hij al jaren een eigen bedrijf en heeft een ruim salaris. Maar op een verjaardag vertelde hij dat het niet dankzij die leraar was, omdat die hem zo vernederde. En dat hij dat nog steeds bij zich draagt. Toen zei ik: Maar aan de andere kant, juist dankzij die leerkracht, ben jij hartstikke hard gaan werken om het tegendeel te bewijzen. En ben je daar waar je nu bent. Als hij het niet had gezegd, had je wellicht niet extra hard gewerkt. Onbedoeld heeft die leraar je een schop onder de kont gegeven. Dus eigenlijk kan je blij zijn voor die opmerking.

    Dus ik bedoel, uiteindelijk heeft die nare ervaring je gemaakt tot wat je nu bent. Je bent juist extra je best gaan doen met rekenen. En je bent een betere leerkracht geworden, doordat je put uit eigen ervaring.

    Maar goed, ik ben ook het type glas halfvol, hoor 😉

    • Essma 14 augustus 2017 @ 14:25

      Hoi Sheila! Dank je wel voor het delen van jouw ervaring hiermee! Mooi verhaal overigens. 😉 Ik ben blij dat die vriend er een mooie carrière op na heeft gehouden…juist door die rotopmerking van die leraar! Ik heb het me niet meer echt gerealiseerd dat ik niet goed kon rekenen, totdat ik me moest omscholen voor een andere baan. Toen heb ik ook hetzelfde gedaan! Ik werd juist een betere leerkracht door die leerkracht die me zo naar beneden haalde (al zeg ik zelf hihi). Alleen de vergelijking dat ik respectvoller omga met vertrouwelijke informatie maakte dat ik me ‘wijzer’ voelde dan die halve zool van vroeger…😄

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

error: Content is protected !!
%d bloggers liken dit: