Pesten | Dit is wat er gebeurt als je wegkijkt.

Pesten | Dit is wat er gebeurt als je wegkijkt.

Bij het ophalen van Ophelia zie ik twee jongen elkaar de haren invliegen. Ze scholden elkaar uit in een taal die ik niet kon verstaan maar leek op Oost-Europees. De één krabde de ander in het gezicht waarop er gespuugd en teruggeslagen werd. Bah, als ik ergens niet tegen kan. Vluchtig keek ik om me heen en zag geen childminder. Wel zag ik 2 meter verderop een vader staan die naar mijn idee het voorval met 100% zekerheid gezien moet hebben. Hij bleef zwijgend staan. 

Aanleiding en signalering pestgedrag

Er is altijd een aanleiding voor de pester om iemand te pesten. Vaak is dit onbewust want mensen worden niet als pesters geboren. Bovenstaand voorval is misschien een eenmalig iets geweest en hoeft het niet per definitie structureel pesten genoemd te worden. Ondanks dat het niet zo leek, kan ik dit niet beoordelen op basis van die paar minuten. Het doorgeven aan de childminders van wat ik gezien heb in de gang was wel het minste wat ik kon doen. En dat deed ik. Ik begrijp ook dat mensen zich om welke reden dan ook niet geroepen voelen om zich te mengen in zulke situaties, maar bedenk wel dat door niets te doen een situatie nog erger kan aflopen. Als het je eigen kind geweest zou zijn die zo onmenselijk behandeld zou worden, grijp je toch ook in? Hier ligt voor mij de kern van het elimineren van pestgedrag; je ogen open houden en vooral niet wegkijken.

Je blijft het belangrijkste voorbeeld voor je kind

Ik voelde in secondes dat ik iets moest doen aan deze vechtpartij en riep voor ik het wist: ‘hey hey hey stop it!’ De jongens keken me verschrikt aan en liepen weg. Wij als ouders moeten er niet aan denken als ons kind gepest blijkt te worden toch? Probeer je dan in te denken hoe het andere (gepeste) kind en zijn ouders zich voelen. Ik wist niet wat op dat moment de state of mind was van die vader maar ik gok zo dat deze vader wél ingreep als het zíjn kind was wat in elkaar getimmerd werd. 🤨

Sneeuwbaleffect

Het pesten begint altijd met één persoon. Deze persoon trekt een hele groep mee en voor je het weet is er een hele ‘bende’ ontstaan. Aanleiding van dit gedrag kan alles zijn helaas en daarom is het zo moeilijk om er een vinger op te leggen. De kunst van het signaleren ligt voor een groot deel bij de professional die veel met kinderen werkt. Dit kan de leraar, dansjuf, voetbalcoach of wie dan ook zijn. Ondanks dat deze mensen veel tijd doorbrengen met de kinderen is het door de toenemende werkdruk en allerlei andere zaken soms bijna niet meer mogelijk om oog te hebben voor elk individu. Momenten waarop zich zulke lelijke dingen kunnen voordoen is het wisselen van een activiteit, ophalen van kinderen, einde van een les en ieder ander moment waarbij de begeleider niet in beeld is. Dan hopen we dat er ouders in de buurt zijn.

De ouders zijn en blijven daarom de belangrijkste spil in de signalering. Ze kunnen (niet altijd) veel aflezen van hun kind maar belangrijk blijft dat de ouders zoveel mogelijk betrokken zijn en blijven bij de omgeving van het kind. Vrienden, clubs, leraren en anderen die een rol spelen.

Jong geleerd

Als ouders hebben we het in de opvoeding heel druk. We willen graag dat alles op rolletjes blijft lopen en dat die ballen allemaal in de lucht blijven. Daarnaast willen we (als het goed is) dat onze kinderen zelfstandig, moreel denkende en voelende individuen worden. Aangezien ze het grootste deel van de dag op school doorbrengen en daar van alles gebeurd wat wij ouders niet altijd meekrijgen, blijft het voor ons een beetje een ‘grijs gebied’ die school. Uiteraard vraag je je kind altijd hoe het op school was en welke activiteiten het heeft gedaan en wat het leukste was etc. Toch gaat een hoop van de belevenissen aan ons voorbij.

Ik heb bij onze dochter (nog) geen ‘pestgedrag’ in de klas opgemerkt, maar als dit het geval is dan vraag ik toch wel heel snel een gesprek aan met de leerkracht. Of het nu wel om onze dochter gaat of om een ander kind. Pesten hoort niet en pesten kan niet. Punt uit. Als je aandacht besteed aan het (geestelijke en lichamelijk) welzijn van je kind én van anderen, geef je al hele belangrijke waarden mee voor het leven. Zoveel mensen, zoveel smaken. Je hoeft niet alles te ‘lusten’ en dat is ook prima, maar als het op mensen aankomt heb je slechts één ingrediënt nodig en dat is respect.

De ouders als basis; it does not always take a village…

In het verleden als leerkracht heb ik veel te maken gehad met ouders en hun kinderen. Allerlei soorten ouders. Met stuk voor stuk verschillende normen en waarden. Eerder maakte ik een paar keer mee dat ouders hun kind direct aanspraken waar ik bijstond en zeiden:’Je moet naar de juf luisteren! Als je niet naar haar luistert, krijg je niet dat cadeau!’ Je begrijpt dat ik die ouder meteen moest uitleggen dat het helaas niet zo werkt. Als een kind niet naar zijn ouders luistert, dan al helemaal niet naar de juf. Ik voelde hier heel sterk dat de verantwoordelijkheid op mijn schouders werd gegooid maar gaf die ballast wel direct terug. Ik ben er om mee te helpen en denken maar niet om op te voeden. Die taak behoort de ouders toe.

Elke ouder heeft blijkbaar een ander beeld over hoe het kind op verantwoorde wijze tot een gemeenschapsmens kan uitgroeien. Echter blijft mijn mening dat het voorkomen of elimineren van pestgedrag juist hier begint; de zienswijze van ouders. Tuurlijk mag je een andere kijk op opvoeding hebben, maar waarden als respect en bescheidenheid vind ik tot de standaard behoren. Hoe we ze mee willen geven is voor iedereen anders, maar er bij stilstaan zal niemand slecht van worden.

Nu hoop ik dat die vader deze blog ook een keer onder ogen krijgt, want het verbeteren van de wereld begint altijd nog met één persoon😅. In het verleden las ik een heel fijn boek over de morele opvoeding van kinderen en kan het je aanbevelen. Voor € 7,45 kan je je kind hele waardevolle lessen meegeven voor het leven.

Hoe denk jij over dit onderwerp? Grijp jij in? Ik ben heel benieuwd naar jouw gedachten. Deel je het met me in de comments?

Liefs, Essma

2 Comments, RSS

  1. Vlijtig Liesje 21 February 2017 @ 11:14

    Ik vind dat je tegenwoordig heel veel hoort over pesten. Sterker nog, soms vraag ik me echt wel eens af of er mensen zijn die niet gepest zijn.

    • little-origin 21 February 2017 @ 14:25

      Ja, daar ben ik het zeker mee eens. Ik vraag me alleen af hoeveel ‘rek’ er in onze ‘weerbaarheid’ zit…?

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*