Vandaag is mijn dag! | Mijn eerste marathon…

5 hardlooptips voor beginners die écht werken!

Mijn outfit is gekozen, het heuptasje gevuld met daarin alle essentials en belangrijker nog: mijn knie heeft zich koest gehouden! Vandaag geen photo diary zoals je misschien gemerkt hebt, maar een andere soort post. Een post waarin ik je vertel hoe ik naar deze bijzondere dag -mijn eerste marathon dag- toegeleefd heb. Afgelopen week lag de focus vooral op dit bijzondere event, dus vandaar dat photo diary even een wat minder prominente rol speel. 

De weg naar mijn eerste marathon

Een half jaar geleden schreef ik me in voor het Frankfurt Marathon Projekt. Doel hiervan was om samen met andere marathonlopers (beginners en gevorderden) te trainen voor de Frankfurt Marathon, wat dus vandaag is. Toen ik dat deed, was ik destijds niet helemaal zeker van mezelf of het me wel ging lukken en of het überhaupt wel een slimme zet was om me aan zoiets te wagen. Mijn knie was immers nog gevoelig en was ik al lang bij dat ik de halve marathon in Berlijn ongeschonden ben doorgekomen. Toch wilde ik de kans wagen en trainde samen met een team van professionals voor de grote dag.

De trainingen

Ik kreeg een op maat gemaakt schema van de trainer en daarmee kon ik aan de slag. Zo’n vier keer per week trainde ik er op los en niets hield me tegen. Hoe onzeker ik ook over de hele gang van zaken was, ik had wel besloten dat ik dit tot een eind moest brengen. Inclusief alle mindere momenten. Waar later ook de kracht lag, maar dat lees je verder in de post. Doorzetten omdat opgeven zonder reden gewoon geen optie was voor mij. Ook niet als de knie weer opspeelde. Uiteraard nam ik met tussenpozen even een tijde ‘vrij’ om op te laden en mijn knie te ontlasten. Maar zodra ik weer herstellende was, pakte ik de draad weer op. Echt, als je wat meer over jezelf te weten wilt komen kan je je inschrijven voor een marathon en daar proberen voor te trainen 😂.

In tegenstelling tot de trainingen voor de halve marathon waren deze meer vertrouwd, afwisselend en hadden ze bovenal een voor mij waanzinnig groot doel. Namelijk blessurevrij 42 km zien te rennen zonder te stoppen. Tijdens een van mijn trainingen in de zomer kan ik een moment goed voor me halen. Het was hartje zomer, buiten 35 graden en er stond een training op het schema. Alles in me zag er tegenop om te beginnen omdat het zo bloedheet was. Bovendien was het ook geen korte run… nee, meteen een van 1,5 uur! Dat moment in het park vergeet ik niet snel. Met water spelende kinderen in het park, ouders die liggend op een kleed met een drankje in de hand naar hun kroost keken en verder helemaal geen zorgen leken te hebben. Zo leek het in ieder geval. Ik die daar met een knalrood hoofd van de hitte en een droge strot als een gedesoriënteerde malle voorbij rende, werd getriggerd door dit tafereel. Hoe heerlijk is het om nu ook languit in het gras te liggen met een koel drankje naast me? Als ik zo thuis ben, ga ik dat ook doen. Allemaal motiverende gedachten om in ieder geval niet de focus te verliezen en mijn tempo weg te laten zakken. Terwijl ik me voorstelde hoe welkom zo’n koel drankje wel niet zou zijn besefte ik ook tegelijk dat ik niet extra van dat drankje en die chill mode zou kunnen genieten als ik deze martelgang nooit gekend zou hebben. Want wat maakt dat je ergens van kunt genieten eigenlijk? Toch alleen wanneer je ook de bittere kant kent van iets?

Lessen voor het leven

Het moment wat ik hierboven omschrijf is er een van velen die ik gekend heb. Als ik aan het rennen ben, lijkt het alsof mijn ziel tastbaar wordt of dat ik in ieder geval zo diep in mezelf kan kijken dat ik me na zo’n run sterker dan ooit voel en bovenal heerlijk. Dat is die runners high waar iedereen het over heeft. Daar zorgen die hormonen met de gedichtenspinsels (over je leven) in je hoofd samen voor. Dus kan ik nu meer genieten van een drankje in de schaduw? Hell yes!

De ene voet voor de andere

Alle achterliggende trainingen en doorzettingsvermogen vormen voor mij het ticket naar de marathon van Frankfurt. Iets waar ik me eerder in mijn leven nooit mee bezig heb gehouden wordt nu werkelijkheid en dat heb ik aan het team waarmee ik trainde te danken maar vooral ook aan mezelf. Aan alle keren dat ik door vreselijke temperaturen toch heb weten door te zetten en nooit de focus op vandaag ben verloren.

Ik ben in gedachten al 100 keer gefinisht, maar vandaag moet het écht gaan gebeuren. Dit is mijn dag, de dag waar ik alles voor heb gelaten en alles in heb geïnvesteerd. De ene voet voor de andere zet zich voort naar de startlijn. Zo ongelooflijk spannend vind ik…niet normaal. Gisteren tijdens het ophalen van het startnummer begonnen de zenuwen alweer…vooral bij binnenkomst van de finishhal. Al die mensen en de hele organisatie erbij. Wauw! Ik kan het qua gevoel nu niet goed omschrijven maar as we speak ben ik bezig met een vlog waarin ik mijn ervaringen en alles wat ermee gemoeid ging wil vastleggen. Als deze klaar is, deel ik het uiteraard met je hier op de blog.

Jetzt geht’s los! Dank je wel voor je steun en je lieve woorden die je hier op de blog hebt achtergelaten along the road. Ik wens je een fijne zondag en als je wat meer wil ervaren van  mijn eerste marathon, dan kan je me op Instagram volgen.

Liefs, Essma

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*