Wanneer heeft je kind teveel speelgoed?

Dit is iets wat me al een tijd bezig heeft gehouden en daarom schrijf ik er nu een post over. Sinds de komst van Ophelia vijf jaar gelden, is er al een hele verzameling aan speelgoed ontstaan. Ze heeft het meeste gekregen, maar de laatste jaren hebben wij ook heel ‘makkelijk’ dingen voor haar gekocht. Ze heeft daar niet veel voor hoeven doen zeg maar. Het is natuurlijk hartstikke leuk en luxe voor Ophelia dat ze zoveel heeft om uit te kiezen, maar heeft ze niet teveel aan speelgoed? Wanneer heeft je kind teveel speelgoed?

Vroeger

Tijdens mijn ontwikkeling als baby, peuter en kleuter ben ik nooit veel in aanraking gekomen met speelgoed. Mijn zussen en broers creëerden dingen voor mij uit takjes en houtstukken wat ze buiten vonden. Ik ben namelijk in Marokko geboren en heb niet dezelfde ‘romantische Fisher Price basis’ gehad als de gemiddelde westerse baby. Nee, mijn speelgoed bestond uit kosteloos materiaal en zelfgemaakte knuffeldoeken en lappen. Ik ben daar prima mee groot geworden en heb voor zover ik weet geen achterstand(en) opgelopen op welk gebied dan ook, omdat ik geen goedgevulde speelgoedkist had. Waarom mijn dochter dan wel, vraag ik mezelf soms af. Antwoord: Ophelia is in een heel andere wereld opgegroeid. Die van de iPad. Daar kan ik niets aan doen. Deze wereld kunnen we niet veranderen. Dat wil ik ook niet, want dat zal dweilen met de kraan open worden. Wel kunnen we grenzen stellen. Dat proberen we, maar valt niet mee.

In een wereld waar kinderen opgroeien met youtube, iPads, reclamefolders (ondanks dat we een ‘bitte keine werbung-sticker’ op de brievenbus hebben) moet je iets als ouders. Een gulde middenweg is voor ons wat werkt. Een weg waarin we ons prettig voelen en vooral niet schuldig. Één waarin we voortdurend aan Ophelia en straks ook aan haar broertje, uitleggen waarom dingen niet zomaar kunnen. Tot die tijd proberen we de keuzes die we maken, te beperken tot duurzaam en verantwoord speelgoed.

Van klein naar groot

Wat ooit begonnen is met een klein knuffeldoekje, is inmiddels een ‘expansion paradijs’ geworden. Want vanaf een bepaalde leeftijd (bij Ophelia ronde haar derde) begon ze door te hebben dat Lego Duplo er in oneindig veel verschillende variaties en sets te verkrijgen is. Dat geldt ook voor Play-Doh, Barbie, Sylvanian Families en haar houten poppenhuis. Ja, want als je eenmaal doorhebt dat Barbie een camper heeft, dan is er vast nog veel meer van te verkrijgen. Want Elsa heeft immers ook Anna nodig en daarmee dan ook gelijk Olaf en de rest van de figuren…pffff. Dit is dan gewoon teveel aan zooi speelgoed. We dreigden bijna toe te geven aan deze verzamelwoede. Ooit, voordat Ophelia gebeuren was, had ik het (andere) romantische beeld dat ons kind vooral met hout speelgoed ging spelen en dat die schreeuwerige kleuren het huis niet inkwamen. Helaas, Barbie en haar ‘gang’ hebben de battle gewonnen! Mijn dochter haar speelplezier ontnemen vind ik ook weer een stap te ver gaan. Gaat allemaal wel weer voorbij is daarom ook hier het motto. If not now, then when?

Keuzes maken

We merkten op een gegeven moment dat met sommige speelgoed nauwelijks werd gespeeld. Het is dan ook nog nieuw. Een mooi voorbeeld hiervan is haar houten poppenhuis van Hape. Deze hebben we inmiddels ook op internet te koop gezet, want ik vind het zonde dat het nu stof ligt te vangen en ik geloof dat er een heleboel kinderen zijn die het een geweldig leuk speelhuis vinden. We stellen tegenwoordig keuzes aan speelgoed. Als Ophelia iets ziet in de winkel en ze zeurt er om, negeer ik dit echt ‘keihard’. Ik ga niet zomaar dingen voor haar kopen omdat het ‘kan’. De reden van krijgen is soms echt verdwenen en dat kan natuurlijk niet. Als ze echt heel lang vraagt om een bepaald iets, dan willen we er nog over nadenken of wachten we tot ze het echt verdiend heeft. Ze moet dan ook keuzes maken. We laten haar kiezen op een manier dat als er iets nieuws komt, iets anders weg moet. Dat vindt ze heel lastig en moeilijk, maar ze zal het vast wel een keer leren. Hopen we.

Opruimen

Volgende week zal er een grote opruiming plaatsvinden. Veel speelgoed gaat naar de berging en ik zal een selectie maken in drie dozen. Op de een komt ‘voor Aiden’ te staan, de tweede ‘bewaren’ en op de derde ‘verkopen’. Hier wil ik Ophelia zoveel mogelijk bij betrekken zodat ze weet wat er met het speelgoed gebeurt en dat ze daar later dus niet naar hoeft te vragen. Ik had vorige week bij de Action al opbergdoosjes gehaald om wat meer orde te brengen in die enorme hoeveelheid ‘plastic’. Ik zal in een latere post delen hoe ik alles geordend heb. Wellicht haal je er wat inspiratie uit.

 

Voer jij soms ook een strijd in gedachten over of je kind niet teveel speelgoed heeft?

 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

CommentLuv badge

error: Content is protected !!